دانشنامه اميرالمؤمنين بر پايه قرآن، حديث و تاريخ - محمدی ری‌شهری، محمد - الصفحة ٤٧٩ - ٨١ قيس بن سعد بن عباده

بدين ترتيب، مردم، چنان به عيادتش شتافتند كه راه پلّه خانه او را از ميان بردند.

٦٦٠٩. تاريخ الإسلام به نقل از موسى بن عُقْبه: پيرزنى بر سر راه قيس ايستاد و گفت: من از كمى موش‌ها [ى خانه‌مان‌] به تو شكوِه مى‌كنم.

گفت: چه قدرْ اين كنايه زيباست! خانه‌اش را از نان و گوشت و روغن و خرما پُر كنيد.

٦٦١٠. شُعَب الإيمان به نقل از قيس بن سعد: اگر نشنيده بودم كه پيامبر خدا مى‌فرمايد: « [جاى‌] نيرنگ و فريب، در آتش است»، نيرنگبازترين فرد اين امّت بودم.

٦٦١١. تهذيب الكمال به نقل از ابن شهاب: زيركان عرب را در هنگام فتنه‌ها يك گروه پنج نفره برشمرده‌اند كه به آنان، به خاطر چاره انديشى‌هايشان، صاحب رأيان عربْ گفته مى‌شد و اينان: معاوية بن ابى سفيان، عمرو بن عاص، قيس بن سعد بن عُباده، مُغَيرة بن شُعبه، و از ميان مهاجران، عبد اللّه بن بُدَيل بن ورقاء خُزاعى بودند.

قيس بن سعد و ابن بُدَيل با على ٧ بودند.

٦٦١٢. سير أعلام النبلاء به نقل از احمد بن برقى: قيس در برخى جنگ‌هاى پيامبر ٦، پرچمدار او بود و كارگزار على ٧ در مصر نيز شد.