(وَ إِذْ قالَ عيسَى بنُ مَرْيَمَ يا بَني إِسْرائيلَ إِنّي رَسُولُ اللّهِ إِلَيْكُمْ مُصَدِّقاً لِما بَيْنَ يَدَيَّ مِنَ التَّوْريةِ وَ مُبَشِّراً بِرَسُول يَأْتِي مِنْ بََعْدِي اسْمُهُ أَحْمَدُ فَلَمّا ج آءَهُمْ بِالْبَيِّناتِ قالُوا هذا سِحْرٌ مُبِينٌ) (صف/٦).

«به ياد آر هنگامى را كه عيسى بن مريم به بنى اسرائيل گفت: من پيام آور خدا براى شما هستم وتصديق كننده كتابى هستم به نام تورات وبشارت دهنده از بعثت پيامبرى كه نام او «احمد» مى باشد. وقتى چنين پيامبرى (با اين خصوصيات) آمد گفتند كه اين جادويى آشكار است».

از برخى از روايات استفاده مى شود كه از اسامى آن حضرت «يس» و «طه» است و از اينكه پس از اين دو لفظ، پيامبر مورد خطاب قرار گرفته است، مى توان صحّت آن را حدس زد چنانكه مى فرمايد:

(يس* وَ الْقُرآنِ الْحَكيمِ* إِنَّكَ لَمِنَ الْمُرْسَلِينَ)(يس/١ـ٣) ونيز مى فرمايد:(طه* ما أَنْزَلْنا عَلَيْكَ الْقُرآنَ لِتَشْقى)ولى در عين حال برخى بر آنند كه اين دو لفظ نيز از حروف مقطعه قرآن مى باشند.

***