(إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يُنْفِقُونَ أَمْوالَهُمْ لِيَصُّدُوا عَنْ سَبِيلِ اللّهِ فَسَيُنْفِقُونَها ثُمَّ تَكُونُ عَلَيْهِمْ حَسْرَةً ثُمَّ يُغْلَبُونَ وَالَّذِينَ كَفَرُوا إِلى جَهَنَّمَ يُحْشَرُونَ).[٢]

«آنان كه كفر ورزيده اند ثروت خود را در راه بازدارى مردم از راه خدا، انفاق مى كنند، يك چنين كارى براى آنان در آينده مايه حسرت مى گردد و شكست مى خورند و افراد كافر به سوى دوزخ روانه مى شوند».

امكانات مالى سبب شد كه گروهى از قبيله «بنى كنانه» و اهل «تهامه» به قريش بپيوندند وهمگى در روز معينى به طور سيل آسا به سوى مدينه حركت كنند.

٢ـ همراه آوردن زنان

گردانندگان نبرد انتقامى، ناپايدارى كسان خود را در نبرد «بدر» مشاهده كرده و ديدند كه دلاوران قبيله پس از دادن هفتاد كشته، چگونه پا به فرار نهاده و از معركه گريختند از اين جهت، برنامه ريزان نبرد تصميم گرفتند كه شخصيت هاى قريش با زنان خويش حركت كنند; تا انديشه فرار از معركه در مغز كسى خطور نكند زيرا نتيجه فرار، اسارت نواميس است كه براى عرب جاهلى چيزى دشوارتر از آن نبود، و تاريخ اسامى شخصيتها و نام همسران آنان را به دقّت ضبط كرده است.[٣]

[١] سيره ابن هشام، ج٢، ص ٦٠; مجمع البيان، ج٢، ص ٥٤١.
[٢] سوره انفال، آيه ٣٦.
[٣] سيره ابن هشام، ج٢، ص ٦٢.