مهاجرت پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) از مكّه به مدينه، در سرنوشت آيين اسلام نقش مؤثّرى داشت، اين مهاجرت گذشته بر اين كه جان پيامبر را خريد و او را از چنگال خونخواران شرك رهايى بخشيد، سبب شد كه پيامبر در يك محيط مناسب وآماده و آشنا به شرائع وكتب آسمانى، فرود آيد وبه تبليغ بپردازد و گروه بى شمارى از جوانان پاكدل (انصار) دور او را بگيرند و سرانجام به صورت قدرت چشمگيرى از مكتب اسلام دفاع نمايند.

اين هجرت سبب شد كه پيامبر از نيروهاى جوان يثرب براى تربيت مبلّغ بهره بگيرد وپس از آموختن قرآن وتعاليم اسلام آنان را به اطراف و اكناف شبه جزيره اعزام دارد و توجه قبائل دور دست را به اسلام جلب كند.

در پرتو اين مهاجرت در قلب شبه جزيره دولت قدرتمند ونيرومندى پديد آمد كه توانست در برابر شياطين عرب با شدّت وقدرت بايستد وتوطئه ها را در نطفه خفه كند ويهودان منطقه را كه مزاحم تبليغ اسلام بودند، ادب كند.

در پرتو اين مهاجرت، مدينه به صورت يك مركز مذهبى وسياسى در آمد ودر اواخر حيات پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم)، هيئتهاى فراوانى از نقاط دور دست وارد مدينه مى شدند ودر باره اسلام به تحقيق مى پرداختند وغالباً جذب معنويت وقدرت ظاهرى آن مى گشتند.

به خاطر اين اهميت بود كه هجرت از طرف خود پيامبر مبدأ تاريخ اعلام گرديد، و از زمان خود او حوادث با اين تاريخ حركت آفرين سنجيده شد.

آيين اسلام كه آيين مستقل وخاتم، وحاكم بر تمام آيين ها است، بايد براى خود تاريخ مستقل داشته باشد وهرگز نبايد از تاريخ مجعول زرتشتيان ومسيحيان پيروى نمايد ولى متأسفانه بيشتر دولتهاى به ظاهر اسلامى، تاريخ هجرى را به دست فراموشى سپرده ودر مكاتبات داخلى وخارجى خود از تاريخ مسيحيان بهره مى گيرند واين خود يك نوع خود فراموشى است كه ملّت اسلامى را فرا گرفته است به خاطر اهميتى كه تاريخ هجرى دارد شايسته است، مسئله را ريشه يابى كنيم تا روشن شود