٣ـ آيه مورد بحث گفتار خود را با جمله (وَكَذلِكَ) آغاز مى كند و وضع پيامبر را با وضع پيامبران پيشين يكسان معرفى مى كند. در اين صورت به طور اطمينان مى توان گفت:«روحى» كه به پيامبر وحى شده است همان قرآن و معجزه جاودان او است.

در برخى از روايات «روحاً» به «روح القدس» تفسير شده است ولى اين تفسير با ظاهر آيه مطابق نيست زيرا آيه مى گويد:«ما به تو روحى را وحى كرديم» و روح، در آيه به حكم اينكه مفعول (أَوْحَيْنا) است چيزى است كه وحى شده است در حالى كه روح القدس وحى كننده و پيام رسان است نه وحى شده.[١]

جمله «ما كنْتَ» ويا «ما كانَ» در زبان عرب غالباً در جايى به كار مى روند كه گوينده بخواهد امكان و توان، ويا شأن و شايستگى را از چيزى نفى كند و قرآن نيز اين نوع جمله ها را در همين مقوله به كار برده است كه نمونه هايى را ياد آور مى شويم:

الف: (وَما كانَ لِنَفْس أَنْ تَمُوتَ إِلاّ بِإِذْنِ اللّهِ) (آل عمران/١٤٥).

«ممكن نيست نفسى بميرد مگر به اذن خدا».

ب: (ما كانَ لِنَبِيّ أَنْ يَغُلَّ) (آل عمران/١٦١).

«در شأن پيامبر نيست كه خيانت ورزد».

ج: (وَ ما كانَ لِلْمُشْرِكينَ أَنْ يَعْمُروا مَساجِدَ اللّهِ)(توبه/١٧).

[١] وبه اصطلاح، روح القدس موحى است نه موحا و برخى از رواياتى كه روح را به «روح القدس» تفسير كرده اند بايد به نوعى توجيه شوند.