گردش يك دوره كامل كره ماه را به دور زمين، يك ماه مى نامند و اين كار در سال دوازده بار تكرار مى شود. و از ميان اين دوازده ماه، چهار ماه آن را «اشهرالحرم» مى نامند كه سه تاى آن پشت سر هم«ذى القعده»، «ذى الحجّه» ومحرم» ويك ماه از آن به نام «رجب» تك وجدا است. تحريم جنگ در اين چهار ماه از سنت هاى رايج در ميان عرب جاهلى بود و شايد اين رسم از ابراهيم خليل به صورت يك سنّت خوب وكهن به آنان رسيده بود.

متوليان كعبه ويا سران عرب، گاهى با گرفتن مبلغى (يا از روى هوى وهوس) ماههاى حرام را به تأخير مى انداختند، كه قرآن از آن به لفظ «نسىء» تعبير مى آورد، آنجا كه مى فرمايد:

(إِنَّمَاالنَّسيءُ زِيادَةٌ فِي الكُفْرِ يُضَلُّ بِه الَّذينَ كَفَرُوُا يُحِلّونَهُ عاماً وَ يُحَرِّمُونَهُ عاماً لِيُواطِؤا عِدَّةَ ما حَرَّمَ اللّهُ فَيُحِلُّوا ما حَرَّمَ اللّهُ زُيِّنَ لَهُمْ سُوءُ أَعْمالِهِمْ وَ اللّهُ لا يَهْدِي الْقَومَ الْكافِرينَ) (توبه/٣٧).

«تأخير ماههاى حرام فزونى در كفر است كه از اين طريق كافران گمراه مى شوند. يك سال، آن را حلال وسال ديگر آن را تحريم مى كنند تا با تعداد ماههايى كه خداوند تحريم كرده مطابق گردد وعدد چهار تكميل شود واز اين راه آنچه را كه خدا تحريم كرده حلال مى شمردند، كردارهاى زشت آنان در نظرشان زيبا جلوه كرده، خدا گروه كافران را هدايت نمى كند».

كيفيت «نسىء» وتأخير ماههاى حرام وجا به جا كردن آنها، در كتابهاى تاريخ وتفسير وارد شده; يكى از صور آن اين بوده كه گروهى كه تاب متاركه نبرد وغارت در سه ماه پشت سر هم را نداشتند،با پرداختن مبلغى، از متوليان كعبه درخواست مى كردند كه در ماه محرم، جنگ و نبرد و غارت را حلال اعلام كنند وبه جاى آن،