٢ـ (هَلْ كُنْتُ إِلاّ بَشَراً رَسُولاً) «من بشرى پيام آور بيش نيستم» با اين جمله خواسته برساند كه من مأمورى بيش نيستم ومطيع فرمان خدا مى باشم او هرچه بخواهد انجام مى دهم; تا اراده او بر انجام كارى تعلّق نگيرد، كارى صورت نمى پذيرد.

وبه عبارت ديگر او پس از تنزيه خدا روى دو كلمه(بشر ورسول) تكيه مى كند ومى گويد: اگر اين كارهاى خارق العاده را از آن نظر از من مى خواهيد كه من بشرم، بدانيد كه توانائى من محدود است وانجام چنين امورى از قدرت بشرى من بيرون است واگر از آن نظر مى خواهيد كه رسول خدا وپيام آور او هستم، در اين صورت من مأمورى بيش نيستم ومطيع فرمان او مى باشم تا از او اذنى صادر نگردد، كارى صورت نمى دهم.

آيات قرآن حاكى است كه اين قماش از افراد در صدد تحقيق نبوده وانگيزه گرايش در آنها وجود نداشته است.

واگر پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) به اين درخواستها ويا بالاتر از آنها جامه عمل مى پوشاند، آنان بر كفر وشرك خود سماجت مىورزيدند چنانكه مى فرمايد:

(وَلَوْ نَزَّلْنا إِلَيْهِمُ الْمَلائِكةَ وَ كَلَّمَهُمُ الْمَوتى وَ حَشَرْنا عَلَيْهِمْ كُلَّ شَيْء قُبُلاً ما كانُوا لِيُؤْمِنُوا إِلاّ أَنْ يَشاءَ اللّهُ وَ لكِنَّ أَكْثَرَهُمْ يَجْهَلُونَ) (انعام/١١١).

«اگر فرشتگان را بر آنها فرود مى آورديم ومردگان با آنان سخن مى گفتند وهمه چيزها را براى آنان گرد مى آورديم (همه خواهشهاى آنان را انجام مى داديم) باز ايمان نمى آوردند، مگر اين كه خدا بخواهد(وبا قهر وغلبه آنان را به ايمان سوق دهد در اين صورت چنين ايمانى فاقد ارزش خواهد بود) وبيشتر آنان جاهل ونادانند».

ودر آيه ديگر مى فرمايد:

(وَلَوْ أَنَّ قُرْآناً سُيِّرَتْ بِهِ الْجِبالُ أَوْ قُطِّعَتْ بِهِ الأَرضُ أَوْ كُلِّمَ بِهِ الْمَوتى) (رعد/٣١).