(اَلَّذِينَ قالَ لَهُمُ النّاسُ إِنَّ النّاسَ قَدْ جَمَعُوا لَكُمْ فَاخْشَوهُمْ فَزادَهُمْ إيماناً وَقالُوا حَسْبُنَا اللّهُ وَ نِعْمَ الْوَكيلُ) [١].

«آنان كسانى هستند كه مردم [٢] به آنان گفتند كه لشكر دشمن براى حمله به شماها اتّفاق كرده اند از آنها بترسيد ـ ولى ـ ايمان آنان افزون شد گفتند ما را خدا كافى است و او بهترين كمك و حامى ما است».

(فَانْقَلَبُوا بِنِعْمَة مِنَ اللّهِ وَ فَضْل لَمْ يَمْسَسْهُمْ سُوءٌ وَاتَّبَعُوا رِضْوانَ اللّهِ وَ اللّهُ ذُو فَضْل عَظِيمٌ) [٣].

«به خاطر چنين توكل ازميدان نبرد با نعمت وكرمى از جانب پروردگار خود بازگشتند، وهيچ آسيبى به آنان نرسيد و از فرمان (رضايت بخش) خدا پيروى كردند خدا داراى كرم و بخشش بزرگ است».

(إِنَّما ذلِكُمُ الشَّيْطانُ يُخَوِّفُ أَوْلياءَهُ فَلا تَخافُوهُمْ وَخافُونِ إِنْ كُنْتُمْ مؤمِنينَ)[٤].

«اين فقط شيطان است كه پيروان خود را مى ترساند، از آنها نترسيد تنها از من بترسيد اگر ايمان داريد».

در اين آيه عمل گزارشگران «قبيله عبد القيس» عمل شيطان خوانده شده كه افراد با ايمان هرگز از تهديد آنان نمى ترسند زيرا در هر دو حالت (پيروزى يا

[١] سوره آل عمران، آيه ١٧٣.
[٢] مقصود كاروانى از قبيله «عبد القيس» است كه براى خريد گندم عازم مدينه بودند و در نيمه راه با ابوسفيان ملاقات كردند او به وسيله اين كاروان به مسلمانان پيام فرستاد كه آماده بازگشت به مدينه است كه مسلمانان را ريشه كن كند.

٣ . سوره آل عمران، آيه ١٧٤.

٤ . سوره آل عمران، آيه ١٧٥.