بودند كه «زيد بن عمرو بن نفيل» بر آن دو گذشت، پيامبر زيد بن عمرو را دعوت به خوردن غذا نمود، ولى زيد در پاسخ گفت برادر زاده ام !من از گوشت حيوانى كه به نام بت ذبح شود مصرف نمى كنم. از آن روز نيز ديده نشد كه پيامبر چنين غذائى را مصرف نمايد.[١]

يك چنين حديثى كه از طريق سعيد فرزند زيد نقل شده است فاقد ارزش خواهد بود زيرا مفاد آن اين است:فردى كه در آستانه نبوت بوده، از نظر آگاهى از حلال وحرام، از يك فرد عادى نيز كمتر بوده است.

٢ـ پيامبر يكى از شرائع پيشين پيروى مى كرد

گروهى اين نظريه را برگزيده ومى گويند كه او به حكم اينكه اعمال حج وعمره را به جا مى آورد، واز ميته اجتناب مىورزيد و از مُذكى استفاده مى نمود طبعاً از يكى از شرائع پيشين پيروى مى كرده است.[٢]

ولى اعمال ياد شده ايشان همان طور كه مى تواند از روى عمل به شرائع پيشين صورت پذيرد، مى تواند از طريق ديگر نيز انجام گيرد وبه اصطلاح دليل اعم از مدعى است.

از طرف ديگر عمل به يكى از شرائع پيشين اشكالاتى دارد كه برخى را ياد آور مى شويم:

الف: جواز عمل بر شرائع پيشين، فرع اين است كه آن شرائع، جهانى بوده وبه منطقه وگروهى مخصوص نباشد، و اثبات عموم دعوت آنان كار آسانى هم نيست وما درباره آن در كتاب «مفاهيم القرآن» به طور مستدل وگسترده سخن گفته ايم.[٣]

[١] مسند احمد، ج١، ص ١٨٩ـ ١٩٠.
[٢] ذريعه سيد مرتضى، ج٢، ص ٥٩٦.
[٣] مفاهيم القرآن، ج٣، صفحات ٧٣ـ ١١٠.