وفشردن اوسيان وخزرجيان ومهاجران دست يكديگر را به عنوان برادران ايمانى، تمام زمينه هاى هرج ومرج از ميان رفت، وافراد با ايمان به صورت سدّ محكم واستوار، در برابر سيل تمايلات ونيرنگهاى آنان قرار گرفتند وگروه مخالف را ضعيف وناتوان ساختند.

در اين اوضاع، سران يهود، برنده ترين سلاح را ايجاد شك وشبهه در رسالت پيامبر ديدند، وكارشكنيهاى علمى وفرهنگى وطرح سؤالاتى به صورت «معما» را آغاز كردند، تا آنجا كه به منظور شكستن عزت اسلام وكيان مسلمانان به زور نيز متوسل شدند، واز قدرت رزمى خود نيز بهره گرفتند ولى به حكم گفتار خدا (إِنّا لننصر رسلنا)، خدا در تمام جريانها پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)را يارى فرمود وپيروزى او را بر يهود جزيره قطعى ساخت.

اينك در اين جا قرآن به يك رشته تشكيكات وكارشكنيهاى آنان اشاره كرده وچهره واقعى يهودان مدينه وحومه را به صورت روشن ترسيم مى كند:

١ـ افشاى نشانه هاى نبوت پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)ممنوع

برخى از ساده لوحان يهود به هنگام ملاقات با افراد با ايمان به بازگويى نشانه هاى نبوت پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)در تورات وغيره پرداخته، وحقانيت او را تصديق مى كردند، افشاى اين نوع گزارشها، چون منجر به تسليح علمى مسلمانان وخلع سلاح مخالفان منتهى مى شد، از سوى سران يهود شديداً ممنوع اعلام گشت وبا بخشنامه سِرّى، همگان مأمور شدند كه در اين مورد سخن نگويند و قرآن اين حقيقت را در دو مورد يا بيشتر بازگو مى فرمايد:

١ـ (وَ إِذا لَقُوا الَّذينَ آمَنُوا قالُوا آمَنّا وَ إِذا خَلا بَعْضُهُمْ إِلى بَعْض قالُوا أَتُحَدِّثُونَهُمْ بِما فَتَحَ اللّهُ عَلَيْكُمْ لِيُحاجُّوكُمْ بِهِ عِنْدَ رَبِّكُمْ أَفَلا تَعْقِلُونَ).[١]

[١] سوره بقره، آيه ٧٦.