شرك به آيين يهود رو آروده وگروهى از قبايل «بنى النجار»، «بنى عوف»، «بنى ساعده»، «بنى ثعلبه» و«بنى اوس» را كه همگى شاخه هايى از دو قبيله بزرگ عرب يمنى بودند، به خود جذب كرده بود.

پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) براى تكميل كار، قرارداد جداگانه اى با يهودان اسرائيلى قبايل سه گانه «بنى قين قاع، بنى النضير، وبنى قريظه» امضا كرد كه متن آن را مرحوم مجلسى در بحار آورده است.[١]

افراد ناوارد، قرارداد نخست را مربوط به يهوديان اسرائيلى مى دانند در صورتى كه اسامى وارد در آن حاكى است كه طرف پيمان، عربهاى متهوّدى بودند كه از نظر نسب، يهودى نبوده وبعداً به يهوديت گرايش پيدا كرده بودند.

جدال يهوديان يا سنگ اندازى علمى

خطّ اساسى قرآن در جدال با اهل كتاب، خطّ ملايمت ودورى از عنف وشدّت است كه از لجاج وعناد طرف مى كاهد و او را براى پذيرش حقيقت آماده مى سازد واين روش همان خطّى است كه آيات ياد شده در زير، آن را به روشنى ترسيم مى كند آنجا كه مى فرمايد:

(وَلا تُجادِلُوا أَهْلَ الْكِتابِ إِلاّ بِالّتي هِيَ أَحْسَنُ إِلاّ الَّذينَ ظَلَمُوا مِنْهُمْ وَ قُولُوا آمَنّا بِالَّذي أُنْزِلَ إِلَيْنا وَ أُنْزِلَ إِلَيْكُمْ وَ إِلهُنا وَ إِلهُكُمْ واحِدٌ وَ نَحْنُ لَهُ مُسْلِمُونَ) (عنكبوت/٤٦).

«با اهل كتاب جز به روشى كه از همه نيكوتر است احتجاج نكنيد، مگر كسانى كه از آنها ستم كرده اند، وبگوييد بر آنچه كه بر ما وبر شما نازل شده است ايمان داريم، خداى ما وخداى شما يكى است وهمگى در برابر او تسليم هستيم».

دقّت در ذيل آيه، نيكوترين روش مجادله را براى ما مى آموزد و در اين مورد دو

[١] بحارالأنوار ١٩، ص١١٠ـ١١١.