«با شما به صورت دسته جمعى و رويا رو نبرد نمى كنند مگر از درون دژ، يا از پشت ديوار، قدرت آنان در ميان خودشان شديد است آنان را متحد مى انديشى، در صورتى كه دلهايشان سخت متفرّق است زيرا داراى فهم وعقل نيستند».

به نكته نخست با جمله:(لا يُقاتِلُونَكُمْ جَمِيعاً)، به نكته دوّم با جمله:(بَأْسُهُمْ بَيْنَهُمْ شَدِيدٌ) و به نكته سوّم با جمله:(تَحْسَبُهُمْ جَمِيعاً وَ قُلُوبُهُمْ) اشاره مى كند.

چرا از حادثه پيشين عبرت نگرفتند؟

قرآن يادآور مى شود كه سرگذشت بنى النضير بسان سرگذشت قبيله «بنى قين قاع» است كه كمى قبل از آنان بودند چرا از آنها عبرت نگرفتند؟

چنانكه مى فرمايد:

(كَمَثَلِ الَّذِينَ مِنْ قَبْلِهِمْ قَرِيباً ذاقُوا وَبالَ أَمْرِهِمْ وَ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ).[١]

«كار اين گروه از يهود مانند كسانى است كه كمى پيش از آنان بودند، و كيفر كارهاى خود چشيدند براى آنها است عذاب دردناك».

با اين حادثه، طومار زندگى دو قبيله از قبايل يهود در سرزمين «مدينه» در هم پيچيده شد. تنها قبيله اى كه باقى ماند وپيمان خود را با پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)حفظ كرده بود، قبيله «بنى قريظه» بود وتا روزى كه آنان به پيمان خود وفادار بودند از جانب مسلمانان جز خوبى ونيكى، چيزى مشاهده نمى كردند ولى چرا پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) به نبرد با آنان پرداخت اين مطلبى است كه به بيان آن مى پردازيم.

ج: مجازات پيمان شكنى «بنى قريظه»

در سالهاى دوّم وچهارم هجرت قبيله هاى «بنى قين قاع» و«بنى النضير» از قبايل يهود ساكن در مدينه وحومه آن، به خاطر خيانت ها وكارشكنيها، از «يثرب»

[١] سوره حشر، آيه ١٥.