بود، زيرا وقتى بهره گيرى از اين قسم جانداران ممنوع اعلام مى شد، ديگر كسى به فكر آب و علف او نبود و در نتيجه حيوان پيوسته با محروميّت خاصى زندگى مى كرد. واين قدردانى صد در صد به ضرر حيوان تمام مى شد گذشته از اين، موجب اتلاف مال و معطل گشتن نعمتهاى الهى بود.

از ذيل آيه (وَلكِنَّ الَّذينَ كَفَرُوا يَفْتَرُونَ عَلَى اللّهِ الْكَذِبَ)استفاده مى شود كه اين گروه، تحريم ها وممنوعيت هاى اين نوع دامها را به خدا نسبت داده و آن را جزء تعاليم الهى مى دانستند.

٤ـ فساد اخلاقى

در ميان وسائل فساد اخلاق، قرآن به دو موضوع مهم اشاره مى كند و آن قمار و شراب است كه در ميان عرب جاهلى رواج كامل داشت، «قمار» را «ميسر» مى ناميدند كه از «يسر» به معنى آسان گرفته شده است و علّت نامگذارى قمار به ميسر اين است كه قماربازان حرفه اى، از اين طريق به آسانى مال مردم را به جيب مى زدند.

علاقه آنان به «شراب» به حدّى بود كه برخى به خاطر نهى اسلام از آن، از گرويدن به اسلام خوددارى مى كردند و شاعر معروف عرب جاهلى(اعشى) به خاطر همين اصل از پذيرفتن اسلام سرباز زد در حالى كه رنج سفر بر خود هموار كرده بود وقصد ملاقات با پيامبر را داشت و هدفش گرايش به آيين يكتا پرستى بود.[١]

قرآن در اين زمينه مى فرمايد:(يَسْأَلُونَكَ عِنِ الْخَمْرِ وَ الْمَيْسِرِ قُلْ فِيهِما إِثْمٌ كَبِيرٌ وَ مَنافِعُ لِلنّاسِ وَ إِثْمُهُما أَكْبَرُ مِنْ نَفْعِهِما) (بقره/٢١٩)

«از تو در باره شراب وقمار مى پرسند، بگو گناه آن بزرگ وبراى مردم در آن سود مادى هست ولى گناه آن بيش از سود آن مى باشد».

[١] سيره ابن هشام، ج١، ص٣٨٦.