شريعت هاى آسمانى كه به وسيله سفراى الهى براى هدايت بشر فرو فرستاده شده اند، از نظر اصول وهدف يكسان بوده وپيوسته هر پيامبر پيشين نويد دهنده پيامبر پسين و هر پيام آور بعدى، تصديق كننده پيام آور قبلى بوده است و دوگونگى برنامه ها مربوط به فروع بوده كه دگرگونى شرائط، آن را ايجاب مى كرد و آيات قرآن در پاره اى از موارد بر آن گواهى مى دهد.

اگر قرآن با نداى استوار مى گويد:(إِنَّ الدِّينَ عِنْدَ اللّهِ الإِسْلامُ) (آل عمران/١٩):يگانه آيين نزد خدا همان آيين اسلام است» واگر ابراهيم را يك فرد مسلمان معرفى مى كند، و او را از اتهام به يهوديت ونصرانيت پيراسته مى داند ومى فرمايد:(ما كانَ إِبْراهيمُ يَهُودِيّاً وَ لا نَصْرانِيّاً وَ لكِنْ كانَ حَنِيفاً مُسْلِماً وَ ما كانَ مِنَ الْمُشْرِكِينَ) (آل عمران/٦٧): ابراهيم هرگز يهودى ونصرانى نبود، بلكه مسلمان موحِّد بود واز مشركان نبود و...».

اين نداهاى روشن و استوار به خاطر يگانه بودن حقيقت آيين هايى است كه از طرف خدا فرو فرستاده شده اند; يعنى همگى از نظر اصول وپايه يكسان مى باشند واختلاف از نظر كم و كيف مربوط به فروع است.

قرآن در تبيين شيوه اختلاف شرايع آسمانى در بخشى از فروع، تشبيه بسيار جالب و زيبايى دارد و آن اينكه گاهى در طول رودخانه عظيمى قبايل مختلف با آداب گوناگون زندگى مى كنند وهمگى از آب واحدى سيراب مى شوند، در حالى كه شريعه هر يك وبه اصطلاح آبشخور هر قبيله اى جدا است و هر كدام از راهى به آن وارد مى شوند و از آن مائده سماوى(آب) بهره مى گيرند; همچنين است پيامبران كه همگى از عالم وحى تغذيه مى شوند وبه يك هدف دعوت مى نمايند وفيض الهى در