در حديث ياد شده به رسول خدا چنين نسبت داده اند كه آن حضرت، ابوطالب را از انبوه آتش دوزخ، به پايابى از آتش منتقل نموده وبدين سان، موجب تخفيف عذاب وى گرديد، ويا آرزو نموده كه تا روز رستاخيز از وى شفاعت نمايد. در حالى كه قرآن مجيد و سنّت پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله وسلم)تخفيف عذاب كافران و شفاعت شخص ديگرى از آنان را نفى مى نمايد بنابراين، اگر ابوطالب كافر بود، هرگز پيامبر(صلى الله عليه وآله وسلم) نمى توانست موجب تخفيف عذاب وى گردد ويا براى او آرزوى شفاعت نمايد وبدين سان بى پايگى محتواى حديث ضحضاح نيز، به ثبوت مى رسد.

اينك دلائل روشن اين مسئله را در پرتو كتاب وسنت، از نظر شما مى گذرانيم:

الف: قرآن كريم در اين زمينه چنين مى فرمايد:

(وَ الَّذينَ كَفَرُوا لَهُمْ نارُ جَهَنَّمَ لا يُقْضى عَلَيْهِمْ فَيَمُوتُوا وَ لا يُخَفَّفُ عَنْهُمْ مِنْ عَذابِها كَذلِكَ نَجْزِيَ كُلَّ كَفُور).[١]

«آتش دوزخ براى كافران است نه مرگ آنان فرا مى رسد كه بميرند ونه عذاب آنان تخفيف داده مى شود ما كافران را اينچنين، كيفر مى دهيم».

ب: سنّت پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) نيز شفاعت براى كافران را نفى مى كند كه به عنوان نمونه به برخى از اين احاديث، اشاره مى نماييم:

١ـ ابوذر غفارى از پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله وسلم)چنين روايت مى كند:

«اعطيت الشفاعة وهي نائلة من أُمّتي من لا يشرك باللّه شيئاً».[٢]

«به من شفاعت عطا گرديد و آن براى كسانى از امّت من است كه به خدا

[١] سوره فاطر، آيه ٣٦.
[٢] الترغيب و الترهيب، ج٤، ص ٤٣٣.