ودر هرحال، رباخوارى به حق، مصداق روشن اين اصل است; ربا خواران ثروت خدادادى را در يك قطب گرد مى آورند وتمام زيانهاى اقتصادى را متوجه طرف ديگر مى سازند; زيرا سرمايه رباخوار شب وروز دسترنج طبقه مستمند رامى بلعد خواه گيرنده وام سود ببرد خواه زيان.

نظام رباخوارى، ستون فقرات اقتصاد عرب جاهلى را تشكيل مى داد و شديدترين مبارزه قرآن با آداب ورسوم عرب جاهلى، متوجّه اين شيوه از نظام اقتصادى آنان است; ما براى نمونه يك آيه را يادآور مى شويم:

(يا أَيُّهَا الَّذينَ آمَنُوا اتَّقُوا اللّهَ وَ ذَرُوا ما بَقِيَ مِنَ الرِّبوا إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنينَ*فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا فَاذَنُوا بِحَرْب مِنَ اللّهِ وَ رَسُولِهِ وَ إِنْ تُبْتُمْ فَلَكُمْ رُؤُسُ أَمْوالِكُمْ لا تَظْلِمُونَ وَ لاتُظْلَمُونَ)(بقره/٢٧٨ و ٢٧٩).

«اى افراد با ايمان از خدا بپرهيزيد وآنچه را از مطالبات(بهره) باقى مانده است رها كنيد اگر ايمان داريد، اگر چنين نكرديد اعلان جنگ با خدا وپيامبر او بدهيد ولى اگر توبه كنيد، سرمايه هاى شما از آن شما است(در اين صورت) نه ستم مى كنيد، و نه مورد ستم قرار مى گيريد».

شگفت اينجا است كه اين گروه براى تحليل ربا منطق خاصى داشتند ومى گفتند (إِنَّمَا الْبَيْعُ مِثْلُ الرِّبوا)(بقره/٢٧٥): بيع و ربا مانند هم هستند» اگر داد وستد حلال است، بهره كشى از پول نيز حلال مى باشد!

قرآن در كوبيدن منطق آنان مى فرمايد:

(وَ أَحَلَّ اللّهُ الْبَيْعَ وَ حَرَّمَ الرِّبوا): «نه! چنين نيست! خدا داد وستد را حلال، و ربا را حرام شمرده است».

در داد وستد، طرفين به صورت يكسان وارد ميدان كار مى شوند و احتمال سود وزيان بر هر دو به طور يكسان حاكم است در حالى كه در نظام رباخوارى، رباخوار