دنيا ورهبانان در ميان مسيحيان مى داند كه به خاطر وارستگى از دنيا حقايق را كتمان نمى كنند ودلائل نبوت پيامبر را در عهدين يادآور مى شوند، در حالى كه علما ودانشمندان يهود، به خاطر دلبستگى شديد به دنيا به كتمان علائم نبوت پرداخته وحقائق را از امّت خود پوشيده نگاه مى دارند كافى است كه در مفاد اين آيه دقّت كنيم:

(وَلَتَجِّدِّنَهُمْ أَحْرَصَ النّاسِ عَلى حَياة وَ مِنَ الَّذينَ أَشْرَكُوا يَوَدُّ أَحَدُهُمْ لَوْ يُعَمَّرُ أَلْفَ سَنَة وَ ما هُوَ بُمُزَحْزِحِهِ مِنَ الْعَذابِ أَنْ يُعَمَّرَ وَ اللّهُ بَصِيرٌ بِما يَعْمَلُونَ) [١].

«آنها را حريص ترين مردم بر زندگى دنيوى حتى حريص تر از افراد مشرك مى يابى،وهر يك از آنها دوست دارد كه هزار سال عمر كند، در حالى كه اين عمر طولانى او را از عذاب باز نخواهد داشت خداوند از ستمگران آگاه است».

دلبستگى بيش از حد وحساب به دنيا است كه مانع از گرايش به حق مى گردد وحجاب ضخيمى ميان انسان وحقايق پديد مى آورد.

دعوت به حفظ خطّ مشترك

قرآن با اهل كتاب در قلمروهاى گوناگون جدال داشته و از اين رهگذر ما را با فرهنگ يهود ونصارى ومنطق خود در نقد عقايد آنها آشنا ساخته است، نخست در شگفت خواهيد بود كه قرآن با اهل كتاب در قلمرو توحيد به جدال برخيزد، ولى با توجه به انحرافى كه پس از حضرت موسى (عليه السلام) وحضرت مسيح (عليه السلام) در ميان آنان رخ داد، علّت آن روشن مى گردد.

قرآن در نخستين برخورد با اهل كتاب يادآور مى شود كه اگر پذيرفتن نبوت پيامبر اسلام (صلى الله عليه وآله وسلم)وآيين او براى آنان سنگين است لا اقل حدّ مشترك ميان دعوت تمام پيامبران را حفظ نمايند. وآن موضوع يكتاگرايى ويكتا پرستى است در حالى كه

[١] سوره بقره، آيه ٩٦.