«شفاعت من براى كسى است كه با اخلاص به يگانگى خدا گواهى دهد وبگويد:أَشْهَدُ أَنْ لا إلهَ إلاّ اللّه وبه رسالت پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) نيز شهادت دهد وبگويد: أَشْهَدُ أَنَّ محَمَّداً رَسُولُ اللّهِصلَّى اللّه عليه و آله و سلَّم به طورى كه سخن او با ايمان قلبى وى هماهنگ باشد».

آيات وروايات ياد شده به روشنى بى پايگى متن حديث ضحضاح را به ثبوت مى رسانند.

نتيجه:

در پرتو آنچه گذشت، معلوم گرديد كه حديث ضحضاح، از نظر سند و از جهت متن ومحتوا، هيچ پايه واساس ندارد ونمى توان بدان استدلال نمود وبدين سان استوارترين دژى كه دشمنان ابوطالب به منظور مخدوش ساختن ايمان نيرومند ابوطالب به آن پناهنده مى شدند ،فرو مى ريزد.

***