وعده الهى وعده بى قيد و شرطى نيود، بلكه مشروط به دو شرط بود: ١ـاستقامت ورزند ٢ـ تقوا را پيشه خود سازند (تصبروا و تتقوا)ولى متأسفانه اكثريت نگهبانان تپه، هر دو شرط را از دست دادند نه استقامت ورزيدند و نه فرمان پيامبر را كه هيچ گاه اين نقطه را ترك نكنيد، محترم شمردند.

٢ـ (حَتّى إِذا فَشِلْتُمْ وَ تَنازَعْتُمْ فِي الأَمْرِ) اين قسمت از آيه اشاره به درگيرى لفظى است كه ميان فرمانده تيراندازان و گروه تحت فرمان رخ داد، فرمانده گروه يادآور شد كه پيامبر به ما امر فرموده است كه هيچ گاه اين نقطه را ترك نكنيم خواه مسلمانان در ميدان پيروز شوند يا مغلوب.

بخارى مى نويسد: پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)فرمود: هرگاه ديديد كه مرغان هوا ما را مى ربايند از جاى خود حركت نكنيد تا من به شما اجازه دهم واگر ديديد كه دشمن را مغلوب كرديم باز در همين جا مستقر باشيد تا فرمان من به شما برسد.[٢]

٣ـ (وَعَصَيْتُمْ) اشاره به مخالفت صريح آنان با فرمان رسول گرامى است كه سنگين ترين خسارت را به دنبال داشت.

٤ـ (مِنْكُمْ مَنْ يُرِيدُ الدُّنْيا وَ مِنْكُمْ مَنْ يُرِيدُ الآخِرَة) [٣] اشاره به انگيزه هاى متفاوت است كه بر نگهبانان تپه حاكم بود، دنيا خواهان براى دستيابى به غنايم دشمن، آنجا را ترك كردند، در حالى كه آخرت خواهان تا آخرين لحظه در آنجا

[١] سوره آل عمران، آيه ١٢٥.
[٢] تاريخ الخميس، ج١، ص ٤٢٣.
[٣] سوره آل عمران، آيه ١٥٢.