سخن نگويند و نظر او را در باره «كيفيت تقسيم آن» محترم بشمارند امّا با كمال تأسف در ميان آنان كسانى بودند كه در نحوه تقسيم غنايم نظرى جز نظر پيامبر داشتند وهر گروهى خود را اولى از گروه ديگر مى دانست.

پاسداران برج فرماندهى، مدّعى بودند كه حفاظت جان پيامبر با ما بود از اين جهت بايد سهم بيشترى داشته باشيم، گرد آورندگان غنيمت خود را به آن شايسته تر مى دانستند وگروهى كه تا آخرين لحظه به تعقيب دشمن پرداخته بودند، ادعاى اولويت مى كردند.

طبرسى از ابن عباس نقل مى كند كه پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)(براى تشويق رزمندگان) فرمود:هركس چنين كارى را صورت دهد براى چنين جايزه، و هر كس اسيرى بياورد براى او چنين پاداشى است، تعيين جايزه در جوانان، شور فوق العاده اى ايجاد كرد، همگى به سوى ميدان دويدند ولى پيران زير پرچمها ماندند جنگ به پايان رسيد، جوانان «جوايزتعيين شده» خود را درخواست كردند، پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)دستور داد مزاياى آنان را بپردازند پيران قوم گفتند ما سپر شما بوديم، اگر شكست خورده بوديد به سوى ما مى آمديد، در اين لحظه ميان دو نفر از سرشناسان ياران پيامبر، نزاعى درگرفت در اين شرايط وحى الهى فرود آمد وحكم غنايم را در آيه اى به نام آيه «انفال» چنين بيان كرد.[١]

(يَسْأَلُونَكَ عَنِ الأَنْفالِ قُلِ الأَنْفالُ للّهِ وَ الرَّسُولِ فَاتَّقُوا اللّهَوَأَصْلِحُوا ذاتَ بَيْنِكُمْ وَ أَطِيعُوا اللّهَ وَ رَسُولَهُ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنينَ).[٢]

«از تو در باره انفال سؤال مى كنند بگو انفال از آن خدا ورسول او است (به كسى ارتباط ندارد) از مخالفت خدا بپرهيزيد و در ميان خود صلح و سازش برقرار كنيد، خدا و پيامبر او را اطاعت نماييد اگر مؤمن هستيد».

[١] تفسير مجمع البيان، ج٢، ص ٥١٨، ط صيدا.
[٢] سوره انفال، آيه ١.