گذشته از اين، نبوت پيامبر، نبوت خاتم، وشخص او خاتم پيامبران است از اين جهت بايد معجزه او بسان نبوت او دائم وپيوسته باشد ومرور زمان مايه فرسودگى ويا نابودى آن نشود وبراى چنين نبوّتى، علاوه بر معجزات موقّت مانند شقّ القمر وتسبيح سنگ ريزه ها، معجزه اى ابدى لازم است كه پيوسته بر تارك اعصار بدرخشد وآن جز قرآن چيز ديگر نمى تواند باشد كه هرگز در آن زوال ونابودى نيست.

٨ـ چرا فرشته اى همراه نيست؟!

يكى ديگر از اعتراضات كودكانه آنان همين بود كه چرا فرشته اى همراه او نازل نشده كه او را در مسئله تبليغ همراهى كند چنانكه قرآن مى فرمايد:

(وَقالُوا لَولا أُنْزِلَ عَلَيْهِ مَلَكٌ) (انعام/٨):«گفتند: چرا (همراه او) فرشته اى فرو نيامده است؟».

اين اعتراض بسان ساير اعتراضها وبهانه گيرى آنان است; زيرا مفاد آن اين است كه:«انسان براى هدايت انسان كافى نيست، بلكه بايد موجودى از غير جنس وى به آن ضميمه گردد» در حالى كه جريان بر عكس است، اثر پذيرى همجنس از همجنس به مراتب عملى تر واستوارتر است. گذشته از اين اگر نزول ملك با صورت واقعى خود ـ بدون اينكه به صورت انسانى تمثل پيدا كند ـ تجلى نمايد، در اين صورت، جهان غيب صورت شهود پيدا مى كند، اگر در اين مرحله نيز لجاجت نمايند وايمان نياورند، عذاب خدا آنان را فرامى گيرد وهمگى نابود مى شوند; زيرا با اين شهود، آخرين مرحله از مراحل اتمام حجّت به پايان مى رسد ومجازات معاند، قطعى مى گردد. از اين جهت خدا به خاطر لطف ومرحمتى كه به بندگان دارد، اين كار را انجام نمى دهد تا افراد فرصتى براى تجديد نظر داشته باشند واين خود يكى از الطاف حق است ودر ذيل آيه به اين نكته چنين اشاره مى كند: