«آنگاه كه كتابى (قرآن) از نزد خدا براى آنان (اهل كتاب) آمد كه تصديق كننده شريعت وكتابى بود كه با آنها بود وقبلاً (به وسيله همين كتاب و آورنده آن) بر گروه مشرك نويد پيروزى مى دادند وقتى آن كتاب كه قبلاً با نشانه هاى آن آشنا بودند، آمد به آن كفر ورزيدند; لعنت خدا بر كافران باد!».

وقتى معاذ بن جبل وبشير بن البراء مجادله جا معه يهود مدينه را با پيامبر ديدند، به آنان گفتند:حيا كنيد! شما يهودان، همان افرادى بوديد كه به ظهور محمّد (صلى الله عليه وآله وسلم)، نويد پيروزى بر خود مى داديد وشما در آن زمان كه ما مشرك وبت پرست بوديم او را بر ما توصيف مى كرديد ومى گفتيد كه او برانگيخته مى شود; سلام بن مسلم با كمال وقاحت گفت:«كسى كه ما او را بشناسيم نيامده واين مرد آن شخصى نيست كه او را ياد مى كرديم» در اين موقع اين آيه فرود آمد.[١]

دعاى ابراهيم ونبوت پيامبر خاتم

ابراهيم به كمك فرزند خود به تعمير ويرانيهاى كعبه وآسيبى كه از طوفان نوح ديده بود، پرداخت وذرّيّه خود را در آنجا سكنى داد ودر اين هنگام به راز ونياز پرداخت وبه درگاه الهى چنين گفت:

(رَبَّنا وَ ابْعَثْ فِيهِمْ رَسُولاً مِنْهُمْ يَتْلُوا عَلَيْهِمْ آياتِكَ وَ يُعَلِّمُهُمُ الْكِتابَ وَ الْحِكْمَةَ وَ يُزَكِّيهِمْ إِنَّكَ أَنْتَ الْعَزيزُ الْحَكيمُ)(بقره/١٢٩).

«خدايا! در ميان آنان پيامبرى برانگيز كه آيات تو را تلاوت كند وبه آنان كتاب وسخنان حكيمانه بياموزد و آنان را پاكيزه گرداند، تو قدرتمند وحكيم هستى!».

خصوصياتى كه ابراهيم در دعاى خود براى رسول مورد نظر خود يادآور مى شود

[١] مجمع البيان، ج١، ص ١٥٨.