منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٥٤

كه بسيارى از آنها با توجه به مكّى بودن سوره صحيح نيست، روشن ترين شأن نزول همان است كه ابى حفص از امام باقر (عليه السلام) نقل مى كند:

«قريش به رسول گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم)گفتند:خداى تو را يكسال مى پرستيم، مشروط بر اين كه تو نيز خدايان ما را يك سال بپرستى!».[١]

در اين موقع وحى الهى فرود آمد:

(وَ إِنْ كادُوا لَيَفْتِنُونَكَ عِنِ الَّذي أَوْحَيْنا إِلَيْكَ لِتَفْتَرِيَ عَلَيْنا غَيْرَهُ وَ إِذاً لاتَّخَذُوكَ خَليلاً) (اسراء/٧٣).

«نزديك بود آنان(با پيشنهادهاى خود) تو را از آنچه بر تو وحى كرديم بفريبند تا غير آن را به ما نسبت دهى ودر اين هنگام تو را دوست خود بر مى گزيدند».

(وَلَوْلا أَنْ ثَبَّتْناكَ لَقَدْ كِدْتَ تَرْكَنُ إِلَيْهِمْ شَيْئاً قَلِيلاً)(اسراء/٧٤).

«اگر تو رااستوارى نمى بخشيديم(وبه تو عصمت مانع از لغزش نداده بوديم) نزديك بود كمى به آنان متمايل شوى».

(إِذاً لأَذَقْناكَ ضِعْفَ الْحَياةِ وَ ضِعْفَ الْمَماتِ ثُمَّ لا تَجِدُ لَكَ عَلَيْنا نَصِيراً) (اسرى/٧٥).

«در اين صورت دو برابر مجازات(مشركان) در زندگى دنيا، ودو برابر مجازات آنان در بعد از مرگ را به تو مى چشانديم، آنگاه در برابر ما ياورى پيدا نمى كردى».

در مورد اين آيات از تذكر دو مطلب ناگزيريم:

الف:چنين پيشنهادى سرچشمه اى جز ناآگاهى از اهداف پيامبران ندارد. همه پيامبران براى تثبيت يك اصل وآن يكتا پرستى در ميان بشر برانگيخته شده اند، و اين اصل در تمام شرايع آسمانى ملحوظ بوده وهيچ گاه تغيير پذير نخواهد بود. و اصل و اساس شريعت آنان را تشكيل مى دهد چنانكه مى فرمايد: