٣ـ (وَ الَّذينَ آمَنُوا وَ عَمِلُوا الصّالِحاتِ وَ آمَنُوا بِما نُزِّلَ عَلى مُحَمَّد) (سوره محمّد/٢):«آنان كه به خدا ايمان آوردند وعمل نيك انجام داده اند وبه آنچه كه بر محمّد فرود آمده ايمان آورده اند».

٤ـ (مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللّهِ وَ الَّذينَ مَعَهُ أَشِداءُ عَلَى الْكُفّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ) (فتح/٢٩):« محمّد پيام آور خدا است و كسانى كه با او هستند سختگيرند بر كافران، ومهربانند در ميان خود».

٥ـ (وَ مُبَشّراً بِرَسُول يَأْتِي مِنْ بَعْدِي اسْمُهُ أَحْمَدُ)(صف/٦): «بشارت دهنده ام به آمدن پيامبرى بعد از من كه نام او احمد است».

تاريخ ياد آور مى شود كه نوزاد عبد المطلب در هفتم روز ولادت خود، نام محمّد به خود گرفت در حالى كه از ناحيه مادر، «احمد» نيز ناميده شد.

ابوطالب عموى پيامبر، در اشعار خود به اين رويداد اشاره مى كند وياد آور مى شود كه عبدالمطلب با الهام از جهان غيب نام «محمّد» را بر او نهاد، آنجا كه مى گويد:

فَشَقَّ لَهُ مِنْ اسْمِهِ لِيُجِلَّه *** فَذُوا العَرشِ مَحْمُودٌ وَ هذا مُحَمَّدٌ [١]

«خدا براى تكريم فرزند عبد اللّه از نام خود نامى جدا ساخت، نام صاحب عرش محمود و نام اين نوزاد، محمّد مى باشد».

از تواريخ استفاده مى شود كه نام محمّد كم وبيش در ميان عرب رواج داشته است، وتاريخ اسامى شانزده نوزاد را ضبط كرده است، ولى هرگز پيش از پيامبر كسى نام احمد به خود نگرفته بود و او نخستين فردى است كه به اين نام ناميده شد.[٢]

[١] تاريخ ابن كثير ١/٢٦٦، الإصابه ٤/١١٥.
[٢] تاريخ الخميس دياربكرى، ج١، ص ٢٥٤، الاصابة، ج٤، ص ١١٥.