در اين ميان قرآن از بين حوادث انبوه اين بخش از زندگى آن حضرت، به حوادث انگشت شمارى اشاره مى كند، حوادثى كه مى تواند وضع نبوت او را روشن سازد و گواه بر صحّت ادّعاى او باشد.

قرآن در سوره «والضّحى» به برخى از حوادث اين بخش از زندگى اشاره مى كند، آنجا كه مى فرمايد:

(أَلَمْ يَجِدْكَ يَتِيماً فَآوى* وَ وَجَدكَ ضالاًّ فَهَدى* وَ وَجَدَكَ عائِلاً فَأَغْنى) (والضحى/٨ـ٦):« آيا تو را يتيم نيافت وپناهت داد؟ تو را گمراه يافت، هدايتت نمود. تو را تهى دست يافت وبى نيازت ساخت».

در اين آيه از رويدادهاى دوران كودكى، سه موضوع را متذكر مى گردد:

١ـ يتيمى در دوران كودكى.

٢ـ در پوشش هدايت قرار گرفتن پس از گمراهى.

٣ـ تهى دستى سپس، بى نياز سازى.

اينك توضيح هر سه بخش:

الف: (أَلَمْ يَجِدْكَ يَتيماً فَآوى).

«يتيم» در لغت عرب كسى است كه پدر خود را از دست بدهد و«لطيم» كسى است كه فاقد هر دو گردد.

پيامبر گراميصلَّى اللّه عليه و آله و سلَّم در حمل مادر بود كه پدر بزرگوار خود «عبد اللّه» را از دست داد، وى همراه با كاروان بازرگانى قريش درحال بازگشت به مكه در يثرب بيمار شد