بنابراين پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) پيش از بعثت بى نياز از معلّم غيبى، و تربيت هاى الهى نبوده وپيوسته مورد عنايت الهى بوده است تا به حدّى برسد، كه شايسته خطاب (اِقْرَأْ بِاسْمِ رَبِّكَ الَّذي خَلَقَ) گردد وامير مؤمنان اين حقيقت را در خطبه قاصعه مطرح مى كند ومى فرمايد:

«ولقد قرن اللّه من لدن ان كان فطيماً أعظم ملك من ملائكته يسلك به طريق المكارم، ومحاسن أخلاق العالم ليله ونهاره».[٢]

«از روزى كه پيامبر از شير گرفته شد خدا او را با بزرگ ترين فرشته قرين و همراه ساخت تا به وسيله آن فرشته راه بزرگواريها را بپيمايد، وبه نيكوترين اخلاق، آراسته گردد».

٢ـ عروة بن زبير از عايشه نقل مى كند نخستين مرحله وحى كه پيامبر گراميصلَّى اللّه عليه و آله و سلَّم با آن روبرو شد رؤياهاى صادق بود، آنچه را در خواب مى ديد بسان سپيده فجر صادق پيش مى آمد، سپس علاقه به تنهائى پيدا كرد و روزها را در خلوتگاه حراء مى گذراند سپس به سوى خانواده خود باز مى گشت، پس از اندى نيز به «حراء» مى رفت وكار خود را از سر مى گرفت و او پيوسته در اين حالت بود كه وحى الهى فرا رسيد و او را به مقام نبوت مفتخر ساخت.[٣]

٣ـ كلينى در باب فرق ميان نبى ورسول از امام باقر (عليه السلام)نقل مى كند:

«نبى كسى است كه حقايق را در خواب مى بيند، همان طور كه ابراهيم (عليه السلام)

[١] سوره نجم، آيه ٥.
[٢] نهج البلاغه، خطبه قاصعه، شماره ١٨٧.
[٣] صحيح بخارى، ج١، ص ٣، «باب بدء الوحي إلى رسول اللّه»; سيره ابن هشام، ج١، ص ٢٣٤ـ ٢٣٦.