اگر راهنماى او الهام وبا نزول وحى باشد، در اين صورت بايد گفت بر يافته هاى غيبى خود عمل مى كرد، چيزى كه هست يافته هاى او مطابق يكى از شرائع پيشين بوده است واين همان نظريه سوم است كه هم اكنون ياد آور مى شويم:

٣ـ پيامبر مطابق الهام غيبى عمل مى كرد

در اين نظريه تأكيد بر اين است كه او وظائف خود را پيش از بعثت از طريق الهام دريافت مى كرد ومطابق آن عمل مى نمود، و اين وظائف در گرو اين نبود كه حتماً موافق شريعت پيشينيان باشد، يا مطابق شريعتى باشد كه بعداً از طريق وحى الهى بر او فرود خواهد آمد.

اين نظريه از دو نظريه پيش، محكمتر و استوارتر و سخن اميرمؤمنان گواه بر صدق آن است اينك به توضيح آن مى پردازيم:

١ـ مقام نبوت بالاترين مقامى است كه به انسانى از جانب خداى بزرگ داده مى شود، تشرّف به اين مقام، در گرو آمادگى روحى است كه در او به تدريج پديد آيد، تا در پرتو آن، بتواند فرشته را ببيند، و وحى الهى را بشنود وبا ماوراء طبيعت ارتباط مستقيم پيدا كند، تحصيل چنين استعدادى، به طى مراحلى از عرفان وشناخت نياز دارد كه در زير نظر يك معلّم غيبى انجام گيرد، تا دست او را گرفته،

[١] مائده، آيه ٤٤.