«طال عمره وساء حفظه، قال أبوحاتم ليس بحافظ، تغير حفظه وقال أحمد ضعف يغلط وقال ابن معين: مخلط، وقال ابن خراش: كان شعبي لا يرضاه وذكر الكوسج عن أحمد انّه ضعيف جدّاً» [٢] .

«توان حفظ ونگهدارى حديث را نداشت ونيروى حافظه وى نيز، دگرگون گرديد احمد ابن حنبل مى گويد:در حفظ، او ناتوان بود و درست سخن نمى گفت; ابن معين مى گويد: وى احاديث نادرست را با روايات صحيح، درهم آميخته است. ابن خراش مى گويد: شعبى نيز به وى رضايت نداده است. كوسج نيز از احمد ابن حنبل حكايت نموده كه وى را به شدّت تضعيف كرده است».

از مجموع اين سخنان استفاده مى شود كه عبدالملك بن عمير، داراى صفات ياد شده در زير بوده است:

١ـ كم حافظه و فراموشكار.

٢ـ ضعيف (در اصطلاح رجال) يعنى كسى كه نمى توان به روايت وى اعتماد نمود.

[١] ميزان الاعتدال، ج ٢، ص ١٦٩.
[٢] ميزان الاعتدال، ج٢، ص ٦٦٠.