درباره آن سخن گفته شده وآنها هم كه سخن گفته اند، به اندازه اى دشوار وپيچيده سخن گفته اند، كه سيماى حقيقت زير يك رشته بحثهاى علمى و احتمالات انبوه، پوشيده مانده است. ما در اين بحث كوشش مى كنيم كه خواننده گرامى را با روشن ترين دليل، با آيين او آشنا سازيم.

آشنايى با آيين پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) پيش از برانگيخته شدن به رسالت، در گرو اين است كه وضع آيين نياكان وبرخى از اعمال آنها، روشن گردد زيرا معمولاً ايمان وتوحيد ويا ضلالت و گمراهى كودك، شاخه اى از درختى است كه در دل بيت مى رويد و شاخ و برگ مى كشد، اگر ايمان وتوحيد شخصيتهايى مانند «عبدالمطلب» و«ابوطالب» و«والدين پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)» به روشنى ثابت گردد، شك و ترديد در ايمان پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) قبل از بعثت و گرايش او به آيين توحيد، وسوسه اى بيش نخواهد بود.

ما براى اينكه در مورد اين موضوع به صورت مستدل ومبسوط سخن گفته باشيم نخست وضعيّت آيين نياكان و اعضاى بيت هاشمى را تشريح مى نماييم سپس به تبيين چگونگى آيين رسول گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم)پيش از بعثت مى پردازيم.

نخست در باره آيين «عبدالمطلب»، «ابوطالب»، «عبد اللّه» پدر پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)، «آمنه» مادر گرامى رسول اللّه (صلى الله عليه وآله وسلم)سخن مى گوييم.

١ـ ايمان عبد المطلب

مقصود از «ايمان» در اين بحث، اعتقاد به خدا واذعان به وجود او نيست زيرا قاطبه عرب به جز انگشت شمارى از آنان، به وجود خالق يكتا معتقد بودند و اعتقاد به خدا جزء فرهنگ رسمى عرب به شمار مى رفت كه از ابراهيم(عليه السلام)به يادگار مانده بود، بلكه مقصود از آن يكتاپرستى و پرهيز از پرستش اصنام و بت ها است كه اكثريت قريب به اتّفاق عرب را فرا گرفته بود و جز افراد معدودى از «احناف» همگان «بت» را مى پرستيدند ولى سران بيت هاشمى ازاين پليدى به دور بودند هرچند برخى از آنان از محيط متأثّر بوده و افرادى در آن بيت مانند«ابولهب» از آن دفاع مى كردند