«آنها به خاطر نعمتهايى كه خدا از كرم خود به آنان داده است خوشحالند و به خاطر كسانى كه بعداً به آنان ملحق مى شوند مسرورند، نه ترسى بر آنها است و نه غمگين مى شوند».

(يَسْتَبْشِرُونَ بِنِعْمَة مِنَ اللّهِ وَ فَضْل وَ أَنَّ اللّهَ لا يُضِيعُ أَجْرَ الْمُؤْمِنينَ) [٢].

«به خاطر نعمتى كه از جانب و كرم او به آنها داده شده است شادمانند خدا پاداش مؤمنان را ضايع نمى كند».

مسئله حيات جاودان شهيدان در طول تاريخ نقش مهمّى در اعزام مسلمانان به ميادين نبرد داشته است، سربازى كه عقيده دارد كه شهادت پايان زندگى نيست، بلكه سرآغازى براى زندگى بهتر است، طبعاً در نبرد پيشگام مى گردد و آماده مى شود كه زندگى موقت را با زندگى مستمر تبديل كند.

سالار شهيدان در ميدان كربلا با ياران جانباز خود سخنى دارد كه به خاطر مناسبت مؤكّدى كه با موضوع دارد در اين جا منعكس مى كنيم:

او در گرماگرم نبرد كه آتش و خون از چكاچك شمشيران مى باريد، باقيمانده ياران خود را با كلمات ياد شده در زير خطاب نمود:

«صبراً بني الكرام، فما الموت إلاّ قنطرة تعبر بكم عن البؤس و الضرّاء إلى الجنان الواسعة والنعم الدائمة فأيُّكم يكره أن ينتقل من سجن إلى قصر» [٣].

«بردبار باشيداى فرزندان افراد كريم مرگ بسان پلى است كه شما را از زندگى شقاوت بار به باغهاى وسيع و نعمتهاى پيوسته منتقل مى سازد، كدام يك از شما،

[١] سوره آل عمران، آيه ١٧٠.
[٢] سوره آل عمران، آيه ١٧١.
[٣] بلاغة الحسين (عليه السلام)، ص ٤٧.