(ما كانَ اللّهُ لِيَذَرَ الْمُؤْمِنينَ عَلى ما أَنْتُمْ عَلَيْهِ حَتّى يَمِيزَ الْخَبِيثَ مِنَ الطَّيِّبِ وَ ما كانَ اللّهُ لِيُطْلِعَكُمْ عَلَى الْغَيْبِوَ لكِنَّ اللّهُ يَجْتَبي مِنْ رُسُلِهِ مَنْ يَشاءُ فَآمِنُوا بِاللّهِ وَ رُسُلِهِ وَ إِنْ تُؤْمِنُوا وَتَتَّقُوا فَلَكُمْ أَجْرٌ عَظِيمٌ).[١]

«هرگز شايسته نيست كه خداوند مؤمنان را بر آن وضعى كه هستند ترك كند مگر اينكه پاك را از ناپاك جدا سازد. وهرگز خدا شما را از «غيب» آگاه نمى سازد، ولى هركس را بخواهد از پيامبرانش برمى گزيند، به خدا و پيامبران او ايمان بياوريد و اگر ايمان بياوريد وپرهيزگارى را پيشه خود قرار دهيد براى شما است پاداش بزرگ».

نكات آيات

در مجموع اين آيات به يك رشته نكاتى اشاره شده كه همگى بيانگر، نتايج جنگ «اُحد» است كه ناخواسته به دست آمده و اين نكات عبارتند از:

١ـ پيروزى و شكست از سنت هاى الهى است

جمله (وَ تِلْكَ الأَيّامُ نُداوِلُها بَيْنَ النّاسِ) از يك سنّت الهى پرده بر مى دارد و آن اين كه قوه و قدرت غلبه و پيروزى، به صورت دايم از آن گروهى نيست و بر جبين هيچ ملتى نوشته نشده كه هميشه غالب و پيروز گردند، بلكه تمام ملل جهان پيوسته داراى نشيب وفرازى بوده اند و ستاره اقبال همه ملل، گاهى در حال طلوع و گاهى در حال غروب بوده است.

٢ـ بازشناسى مؤمن از منافق

نبرد «اُحد»، مايه بازشناسى مؤمن از كافر گرديد زيرا پايدارى در ميدان نبرد و

[١] سوره آل عمران، آيه ١٧٩.