هيچ گاه ضرر نمى بيند وپيوسته ضررها متوجه طرف ديگر است وبه خاطر همين روشنامتعادل، مؤسّسات رباخوارى هر روز بر وسعت ثروت خودمى افزايند و در حالى كه طرف مقابل به زحمت، قوت لايموتى به دست مى آورد و به زندگى ادامه مى دهد.

امّت دور از تعاليم آسمانى

پيامبر گرامى در ميان امّتى مبعوث به رسالت گرديد كه از تعاليم الهى پيامبران، كاملاً به دور بودند، واز زمان اسماعيل تا آن روز در ميان آنان پيامبرى بر انگيخته نشده بود، قرآن در اين باره مى فرمايد:(وَلكِنْ رَحْمَةً مِنْ رَبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوْماً ما آتيهُمْ مِنْ نَذِير مِنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَتَذَكَّرُونَ)(قصص/٤٦).

«اين رحمتى از طرف پروردگار تو بود، تا قومى را كه پيش از تو بيم دهنده اى براى آنان نيامده است بترسانى، شايد متذكر شوند!».

در آيه ديگر مى فرمايد:(أَمْ يَقُولُونَ افْتَريهُ بَلْ هُوَ الْحَقُّ مِنْ رَبِّكَ لِتُنْذِرَ قَوماً ما آتيهُمْ مِنْ نَذِير مِنْ قَبْلِكَ لَعَلَّهُمْ يَهْتَدُونَ)(سجده/٣).

«آيا مى گويند كه اين قرآن را به دروغ به خدا بسته است؟ بلكه آن كتاب حقّى است كه از طرف پروردگار تو فرو فرستاده شده است تو گروهى را بيم دهى كه پيش از تو بيم دهنده اى براى آنان نيامده، شايد كه هدايت شوند».

ودر آيه سوم مى فرمايد:(لِتُنْذِر قَوماً ما أُنْذِرَ آباؤُهُمْ فَهُمْ غافِلُونَ) (يس/٦) تا قومى را بيم دهى كه نياكان آنان بيم داده نشده اند، در حالى كه غافل وبى خبرند».

اين آيات حاكى است كه: قومى كه پيامبر بر انذار آنان مبعوث گرديده، گروهى بودند كه در ميان آنان پيامبرى مبعوث نشده بود. واين گروه جز قريش وتيره هاى نزديك به آن كس ديگرى نبود، وهرگز مقصود «عرب عدنانى» نيست، تا چه رسد به «عرب قحطانى»; زيرا در زمانهاى پيشين ميان گروه عرب زبان، پيامبرانى مانند هود وصالح وشعيب برانگيخته شده ودر اعصار پسين، افرادى ما نند «خالد بن