در حقيقت مفاد اين دو آيه، نوعى هشدار است به اسيران كه اگر اسلام بياورند در تمام مزايا با ديگران شريك و سهيم مى شوند، ونيز بدانند همان خدايى كه وسيله تسلّط مسلمانان را بر آنها در اين جنگ فراهم ساخت، در آينده نيز فراهم مى سازد ديگر نگويند فكر نمى كرديم كه بار ديگر اسير و گرفتار مى شويم.

اتّفاقاً مضمون آيه نخست در باره برخى اسيران بدر تحقّق پذيرفت آنها كه بعدها اسلام آوردند بيش از مقدارى كه در طريق آزادى خود پرداخته بودند، نصيب آنها شد و در اين ميان در باره عبّاس عموى پيامبر وارد شده است كه:

«اموال فراوانى نزد پيامبر آوردند پيامبر به عبّاس فرمود: عبايت را باز كن و قسمتى از اين مال را بردار، وقتى عبّاس از آن مال برداشت پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) اين آيه را تلاوت كرد:

(يا أَيُّهَا النَّبِيُّ قُلْ لِمَنْ فِي أَيْدِيْكُمْ مِنَ الأَسْرى إِنْ يَعَلَمِ اللّهُ فِي قُلُوبِكُمْ خَيراً يُؤْتِكُمْ خَيْراً مِمّا أُخِذَ مِنْكُمْ) [١].

طبرسى نقل مى كند:مال فراوانى از بحرين آوردند پيامبر براى نماز ظهر وضو گرفته بود نماز را به تأخير انداخت و آن را ميان ياران خود قسمت نمود به عبّاس امر كرد كه از آن بردارد، عبّاس گفت: آنچه گرفتم بهتر از آن بود كه از من براى آزاديم گرفته شد[٢].

[١] نورالثقلين، ج٢، ص ١٦٨.
[٢] مجمع البيان، ج٢، ص ٥٦٠.