ماه صفر ماه حرام معرفى گردد تا عدد چهار تكميل شود; در آيه فوق به اين مطلب اشاره شده است:(لِيُواطِؤُا عِدَّةَ ما حَرَّمَ اللّهُ): تا مطابق شماره ماههاى حرام، ماه حرام اعلام كنند» واگر در سالى ماه حرام را به عقب مى انداختند، در سال ديگر، همان ماه حرام را، ماه حرام اعلام مى نمودند; چنانكه مى فرمايد:(يُحِلُّونَهُ عاماً وَ يُحَرِّمُونَهُ عاماً).

١٠ـ بهره كشى ظالمانه

واژه «استعمار» و«استثمار» از مقدّس ترين لغات زبان عربى است ولى متأسفانه به مرور زمان از معناى واقعى خود بيگانه گشته ومفاد ضد خود را در برگرفته است. استعمار از «عمران» به معناى تلاش براى آبادى و«استثمار» از «ثمر» به معناى ميوه دهى واحد طبيعى و سود آورى يك واحد صناعى است.

قرآن در باره واژه نخست ميگويد:

(هُوَ الَّذي أَنْشَأَكُمْ مِنَ الأَرْضِ وَاسْتَعْمَرَكُمْ فِيها)(هود/١١): اوست كه شما را از زمين(خاك) آفريد وعمران وآبادى آن را از شما طلبيد).

ودر باره واژه دوّم مى فرمايد:

(كُلُوا مِنْ ثَمَرِهِ إِذا أَثْمَرَ وَ اتُوا حَقَّهُ يَوْمَ حَصادِهِ وَ لا تُسْرِفُوا إِنَّهُ لا يُحِبُّ الْمُسْرِفينَ) (انعام/١٤١).

«از ميوه آن هنگامى كه به ثمر مى نشيند، بخوريد وحقّ آن را به هنگام درو بپردازيد واسراف مورزيد، خداوند اسرافگران را دوست نمى دارد».

ولى امروز ـ از بخت بد ـ هر دو واژه معناى بس بدى به خود گرفته; لفظ استعمار به معناى بردگى و نوكرى و تسلّط مستكبر بر دارايى مستضعف وبه غارت بردن آن، وواژه «استثمار» به معنى سودجويى ظالمانه وبهره كشى بى حدّ ومرز انسانى از انسان ديگر به كار مى رود.