در پايان همان آيه، آنها را به يك عمليات نظامى خاصى در ميدان نبرد، توجه مى دهد، ومى گويد وقت خود را تلف نكنيد، پيوسته بر آن باشيد كه ضربه هاى كارى بزنيد، مانند ضربه بر سر و مغز يا ضربه بر دست وپا، كه ديگر قادر به حمله نباشند چنانكه مى فرمايد:

(فاضْرِبُوا فَوق الأعناق):«ضربه را بر بالاتر از گردن وارد سازيد».

(فاضْربُوا بِهِمْ كلّ بَنان):«بر دست وپاى آنها ضربه وارد آوريد».

در پرتو اين عنايات غيبى، جنگ در همان نيم روز نخست به نفع اسلام و مسلمانان پايان يافت.هفتاد مشرك به هلاكت رسيد و هفتاد نفر به اسارت در آمد، و باقيمانده سپاه شرك مفتضحانه پا به فرار نهاده و به مكّه گريختند.

وحى الهى مى گويد كافران مستحقّ چنين ضربه هاى كارى بودند زيرا ساليان درازى با خدا و پيامبر او به مخالفت برخاستند چنانكه مى فرمايد:

(ذلِكَ بِأَنَّهُمْ شاقُّوا اللّهَ وَ رَسُولَهُ وَ مَنْ يُشاقِقِ اللّهَ وَرَسُولَهُ فَإِنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعِقابِ).[٢]

«اين به خاطر آن است كه گروه كافران با خدا و پيامبرش دشمنى ورزيدند وهر كس كه با خدا و رسول او دشمنى كند، كيفر شديد مى بيند، خدا سخت كيفر است».

ودر آيه اى وضع مشركان قريش را چنين تشريح مى كند:

(وَ لا تَكُونُوا كَالَّذينَ خَرَجُوا مِنْ دِيارِهِمْ بَطَراً وَرِئاءَ النّاسِ وَيَصُدُّونَ عَنْ سَبِيلِ اللّهِ وَاللّهُ بِما يَعْمَلُونَ مُحيطٌ).[٣]

[١] سوره انفال، آيه ١٢.
[٢] سوره انفال، آيه ١٣.
[٣] سوره انفال، آيه ٤٧.