جنگ تن به تن، و دسته جمعى آغاز گرديد و مسلمانان در پرتو امدادهاى غيبى و قدرت ايمانى ضربات كوبنده اى را بر دشمن وارد آوردند، رعب و وحشت سراسر لشگر دشمن را فرا گرفت، در اين موقع لازم بود مسلمانان مشمول الطاف ديگرى از طرف خدا شوند، وآن اينكه دشمن تصور كند كه لشگر اسلام فزونى يافتهودو برابر شده اند، تا از اين طريق ضربه محكمترى بر روحيه آنان وارد گردد، و خود را ببازند، وبا دادن كشته و اسير، به فكر عقب نشينى باشند، چنانكه مى فرمايد:

(قَدْكانَ لَكُمْ آيَةٌ فِي فِئَتَيْنِ الْتَقَتا فِئَةٌ تُقاتِلُ فِي سَبِيلِ اللّهِ وَ اُخْرى كافِرَةٌ يَرَوْنَهُمْ مِثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعينِ وَ اللّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَنْ يَشاءُ إِنَّ فِي ذلِكَ لَعِبْرَةً لأُوْلِي الأبْصارِ).[١]

«براى شما در باره دو گروه كه در مقابل يكديگر قرار گرفتند، نشانه اى است، گروهى كه در راه خدا نبرد مى كرد، وگروه ديگر به خدا كفر مىورزيد، گروه مؤمنان را با چشم خود دو برابر مى ديدند، خدا هر كس را بخواهد يارى مى كند در اين جريان براى صاحبان بينش درس عبرتى است».

به اين نوع امداد غيبى با جمله (وَ أُخْرى كافِرَةٌ يَرَونَهُمْ مِثْلَيْهِمْ رَأْيَ الْعينِ) اشاره مى كند.

٤ـ استغاثه ونزول فرشتگان

چهارمين نصرت غيبى در جنگ بدر اين بود كه مسلمانان از شدّت وحشت

[١] سوره آل عمران، آيه ١٣.