در باره انگيزه نبردهاى پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) با مشركان وبت پرستان، به صورت كلى سخن به فراوانى گفته شده وما نيز به مناسبتهايى،درباره همين موضوع، به نحو كلى سخن گفته ايم از اين جهت در اين بخش، هرگز در باره انگيزه هاى كلى جهاد رسول خدا با بت پرستان سخن نخواهيم گفت بلكه پس از اشاره به انگيزه خصوصى نبردى كه مورد بحث قرآن قرار گرفته است، تنها به تبيين رخدادها و پى آمدهاى آن كه در قرآن به آنها تصريح ويا اشاره شده است، اكتفا خواهيم ورزيد و در اين فصل غزواتى رامورد بحث و تحليل قرار مى دهيم كه ريشه قرآنى دارند و خواننده گرامى با خواندن اين فصل مى تواند به اسرار غزوات و نتايج آن از نظر قرآن آشنا شود.

غزوه بدر و انگيزه هاى نبرد

«بدر» نام چاهى است ميان مكه ومدينه، ودر جنوب غربى مدينه در فاصله صد و شصت كيلومترى، در پايين «وادى الصفراء» قرار دارد ومنسوب به «بدر» بن يخلد بن نضربن كنانه است.

رسول گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) در دوازدهم رمضان سال دوم هجرت،[١] «مدينه» را براى مصادره كالاهاى كاروان قريش كه از شام به سوى مكّه برمى گشت، ترك گفت وپس از طىّ منازل گوناگون در سرزمين «ذفران» فرود آمد، در آنجا مطلع شد كه قريش با دلاوران خود، براى نجات كاروان از مكه خارج شده واگر كمى گام به پيش نهد با كاروان دوم روبرو خواهد شد در اين موقع پيامبر شوراى نظامى تشكيل داد، سران مهاجران غير از بنى هاشم از رودر روئى با گروه مسلحى كه براى نجات كاروان حركت كرده بود، كاملاً مخالف بودند، در حالى كه سران انصار مانند «مقداد بن

[١] برخى مانند «ابن هشام» در سيره خود تاريخ خروج پيامبر را روز دوشنبه هشتم ماه رمضان مى دانند.