الحُقيق» و «كنانة بن الربيع بن ابى الحقيق»، و «حييّى بن اخطب» و از ميان بنى النضير دو نفر اسلام آوردند آياتى از سوره حشر در اين مورد نازل شده كه در ذيل مى نگاريم:

در مورد سرگذشت بنى النضير چنين مى فرمايد:

(هُوَالَّذي أَخْرَجَ الَّذينَ كَفَرُوا مِنْ أَهْلِ الْكِتابِ مِنْ دِيارِهِمْ لأوَّلِ الْحَشْرِ ما ظَنَنْتُمْ أَنْ يَخْرُجُوا وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ مانِعَتُهُمْ حُصُونُهُمْ مِنَ اللّهِ فَآتاهُمُ اللّهُ مِنْ حَيْثُ لَمْ يَحْتَسِبُوا وَ قَذَفَ فِي قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ يُخْرِبُونَ بُيُوتَهُمْ بِأَيدِيْهِمْ وَ أَيْدِى المُؤْمِنينَ فَاعْتَبِرُوا يا أُوْلِي الأَبْصارِ).[١]

«اوست كه افراد كافر از اهل كتاب را در نخستين رويارويى از خانه هاى خودشان بيرون كرد شما گمان نمى كرديد كه آنها بيرون بروند، آنان نيز تصوّر مى كردند كه دژهاى آنها مانع از (عذاب) الهى مى شود امّا خداوند از آنجا كه آنها فكر نمى كردند، به سراغ آنان آمد، و در دلهاى آنها رعب وترس افكند، خانه هاى خود را با دست خود ودست افراد با ايمان ويران مى كردند».

در اين آيه نكاتى وجود دارد كه يادآور مى شويم:

١ـ مددهاى غيبى افراد با ايمان را گاهى آنچنان فرا مى گيرد كه نه خود افراد مؤمن آن را تصوّر مى كردند ونه از خيال دشمن مى گذشت چنانكه مى فرمايد:

(ما ظَنَنْتُمْ أَنْ يَخْرُجُوا وَ ظَنُّوا أَنَّهُمْ ما نِعَتُهُمْ حُصُونُهُمْ مِنَ اللّهِ).

٢ـ اگر چه دشمن به قلعه محكم وسلاح خود مى باليد، امّا آنها از يك لشكر غيبى كه همان ايجاد رعب وترس در دلها است، غافل بودند، وخدا در مواردى پيامبر را با اين لشكر ناپيدا ومؤثّر كمك كرده است چنانكه مى فرمايد:(فَآتاهُمُ اللّهُ مِنْ حَيْثُ لَمْ يَحْتَسِبُوا وَ قَذَفَ فِي قُلُوبِهِمُ الرُّعْبَ)يكى از نشانه هاى پيامبرگرامى (صلى الله عليه وآله وسلم)اين است كه از طريق رعب بر دشمن پيروز مى گردد چنانكه مى فرمايد:«وَ نُصِرتُ

[١] سوره حشر، آيه ٢.