(فَتَرَى الَّذِينَ فِي قُلُوبِهِمْ مَرَضٌ يُسارِعُونَ فِيهِمْ يَقُولُونَ نَخْشى أَنْ تُصِيبَنا دائِرَةٌ فَعَسَى اللّهُ أَنْ يَأْتِيَ بِالْفَتْحِ أَوْ أَمْر مِنْ عِنْدِهِ فَيُصْبِحُوا عَلى ما أَسَرُّوا فِي أَنْفُسِهِمْ نادِمينَ).[١]

«افراد بيمارى را مى بينى كه در دوستى با آنان بر يكديگر پيشى مى گيرند ومى گويند، مى ترسيم حادثه اى رخ دهد(نياز به كمك آنها داشته باشيم) شايد خداوند پيروزى يا حادثه ديگرى براى مسلمانان پيش آورد واين گروه بر آنچه كه در دل دارند پشيمان شوند».

(وَيَقُولُ الَّذينَ آمَنُوا أَهؤلاءِ الَّذِينَ أَقْسَمُوا بِاللّهِ جَهْدَ أَيْمانِهِمْ إِنَّهُمْ لَمَعَكُمْ حَبِطَتْ أَعْمالُهُمْ فَأَصْبَحُوا خاسِرينَ).[٢]

«آنان كه ايمان آورده اند مى گويند آيا آنان (منافقان) همانها هستند كه با نهايت تأكيد سوگند ياد كردند كه ما با شما (مسلمانان) هستيم(چرا سرانجام چنين شدند) اعمال آنها تباه ونابود گشت وزيانكار شدند».

ب: تبعيد بنى النضير

«بنى النضير» دوّمين قبيله يهودى در مدينه است كه در اوائل سال چهارم هجرت از مدينه اخراج شدند سيره نويسان مى گويند پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم)چهل نفر از معلّمان قرآن را براى تبليغ و دعوت به آيين توحيد در جوار و تضمين شخصيتى به نام «ابو براء بن عامر بن مالك» روانه سرزمين «نجد» كرد ولى متأسفانه همگى جز دو نفر به وسيله «عامر بن الطفيل»با همراهى قبيله «بنى سليم» از پاى در آمدند.

حادثه دل خراش قتل فجيع سى وهشت معلّم قرآن، مسلمانان را لرزاند يك نفر از آنان به نام «عمرو بن اميه» دو نفر از قبيله «بنى عامر» را به گمان اينكه كشتار

[١] سوره مائده، آيه ٥٢.
[٢] سوره مائده، آيه ٥٣.