«آنگاه كه با افراد با ايمان روبرو شوند، مى گويند ما ايمان آورديم وقتى باهمديگر خلوت مى كنند مى گويند آيا به مسلمانان صفات پيامبر وبشارات تورات رابازگو مى كنيد؟ تا با حكم خدا، بر ضدّ شما احتجاج نمايند چرا فكر نمى كنيد؟»

خدا در توبيخ اين گروه يادآور مى شود خلوت وجلوت براى آنان مفهومى دارد، ولى خداوند از همه كارهاى آنان آگاه است ومى فرمايد:

(أَوَ لا يَعْلَمُونَ أَنَّ اللّهَ يَعْلَمُ ما يُسِرُّونَ وَما يُعْلِنُونَ) [١].

«آيا آنان نمى دانند كه خدا از كارهاى( منافقانه) آنان آگاه است و او از آنچه آشكار ودر پنهان انجام مى دهند مطلّع است».

٢ـ (وَلَمّا جاءَهُمْ كِتابٌ مِنْ عِنْدِ اللّهِ مُصَدِّقٌ لِما مَعَهُمْ وَ كانُوا مِنْ قَبْلُ يَسْتَفْتِحُونَ عَلَى الَّذينَ كَفَرُوا فَلَمّا جاءَهُمْ مَا عَرَفُوا كَفَرُوا بِهِ فَلَعْنَةُ اللّهِ عَلَى الْكافِرينَ).[٢]

«وقتى از جانب خدا كتابى به سوى آنان (يهود) آمد، تصديق كننده كتابى است كه به همراه دارند ودر زمانهاى پيش، نويد پيروزى بر خود، د رمقابل كافران مى دادند وقتى (كتابى) كه قبلاً مى شناختند به سوى آنان آمد، به آن كفر ورزيدند، لعنت خدا بر كافران باد».

پيش از آنكه ستاره اسلام از افق مكّه طلوع كند، يهودان مدينه وحومه آن به مشركان بت پرست مى گفتند:روزى آيين ما (توحيد) برآيين شرك، به وسيله پيامبرى عربى پيروز خواهد شد وآيه:(وَكانُوا مِنْ قَبْلُ يَسْتَفْتِحُونَ عَلَى الَّذينَ كَفَرُوا) اشاره به همين مطلب است.

[١] سوره بقره، آيه ٧٧.
[٢] سوره بقره، آيه ٨٩.