(وَما كانَ مَعَهُ مِنْ إِله) با او خدايى نيست وگزينش فرزند كه معنى آن تماثل فرزند با پدر از نظر نوعيت يعنى واجب الوجود والوهيت است، با دلائل توحيد سازگار نيست.

٩ـ سوره زمر

در سوره زمر در ابطال ادعاى مخالف روى سه صفت از اوصاف خدا تكيه مى كند ومى فرمايد:

(لَوْ أَرادَ اللّهُ أَنْ يَتَّخِذَ وَلَداً لاصْطَفى مِمّا يَخْْلُقُ ما يَشاءُ سُبْحانَهُ هُوَ اللّهُ الْواحِدُ الْقَهّار).[١]

«اگر خدا فرزندى اختيار مى كرد از مخلوقات خود آنچه را مى خواست برمى گزيد پيراسته است، او است خداى يگانه قهار».

در اين آيه مبدأ برهان بر ابطال انديشه مشركان امور سه گانه است:

الف: «سبحانه» پيراسته است خدا.

ب: «الواحد» يگانه است.

دلالت نكته نخست بر ابطال مدعاى مخالف روشن است همچنانكه مسئله يگانگى او نيز گواه بر باطل بودن انديشه فرزند دارى آن است زيرا لازمه داشتن فرزند، وجود مماثل با خدا از نظر «واجب الوجود» و«الوهيت» است واين مطلب با توحيد در الوهيت سازگار نيست.

ج: «القهار» او موجود مستقل در ذات وصفات وافعال است وجز او همه موجودات مغلوب ومملوك وذليل وناتوان اند.

[١] سوره زمر، آيه ٤.