الف: (وَما يَنْبَغي لِلرَّحْمنِ أَنْ يَتَّخِذَ وَلَداً): شايسته نيست كه خدا فرزند انتخاب كند، واين مطلب ناظر به پيراستگى از چنين كارى است كه در آيات گذشته به لفظ «سبحانه»، «هو الغني» وارد شده است.

ب: (إِنْ كُلُّ مَنْ فِي السَّمواتِ وَالأَرضِ إِلاّ آتِى الرَّحْمنِ عَبْداً): آنچه در آسمانها و زمين است، همگى بنده او مى باشند و مسيح و عزير و يا فرشتگان كه در آسمانها وزمين زندگى مى كنند به خاطر بندگى، نمى توانند فرزند خدا باشند كه لازمه آن تماثل فرزند با پدر از نظر «الوهيت» واجب الوجود مى باشد ودر حقيقت اين آيه هم افق با آيه پيشين است كه فرمود:(بَلْ لَهُ ما فِي السَّمواتِوَالأَرْضِ كُلٌّ لَهُ قانِتُونَ).[١]

٧ـ سوره انبياء آيه هاى ٢٦ـ ٢٧.

(وَ قالُوا اتَّخَذَ الرَّحْمنُ وَلَداً سُبْحانَهُ بَلْ عِبادٌ مُكْرَمُونَ* لا يَسْبِقُونَه بِالْقَولِ وَ هُمْ بِأَمْرِهِ يَعمَلُونَ).

«گفتند:كه خداى رحمن فرزند برگزيده است پيراسته است خدا،(فرشتگان كه فرزندى آنها را مدعى هستند) بندگان گرامى خدا هستند كه در گفتار بر او سبقت نمى گيرند، وبه فرمان او عمل مى كنند».

در اين آيه محور استدلال دو چيز است:

الف: «سبحانه» غناى خدا وپيراستگى او از اين كار.

ب: (بَل عباد مكرمون) عبوديت وبندگى فرشتگان كه مانع از فرزند بودن مى باشد.

٨ـ سوره مؤمنون آيه ٩١.

(مَااتَّخَذَ اللّهُ مِنْ وَلَد وَ ما كانَ مَعَهُ مِنْ اله).

[١] سوره اسراء، آيه ٤٠.