منشور جاويد - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٦٩

ج: (إِنْ عِنْدَكُمْ مِنْ سُلْطان بِهذا أَتَقُولُونَ عَلَى اللّهِ ما لا تَعْلَمُونَ).

«دليل روشن بر مدعاى خود نداريد، چرا ندانسته به خدا نسبت مى دهيد».

شما برگفتار خود گواه استوارى نداريد، ودر اعماق دل نسبت به مسئله «فرزنددارى» شاك ودو دل هستيد شايسته يك انسان خردمند نيست كه ندانسته چيزى را نسبت دهد.

٤ـ سوره كهف آيه ٤ ـ٥.

(وَ يُنْذِرَ الَّذينَ قالُوا اتَّخَذَ اللّهُ وَلَداً* ما لَهُمْ بِهِ مِنْ عِلْم وَ لا لآبـائِهمْ كَبُرَتْ كَلِمَةً تَخْرُجُ مِنْ أَفْواهِهِمْ إِنْ يَقُولُونَ إِلاّ كَذِباً).

«پيامبر را برانگيخت تا كسانى را كه مى گويند، خدا براى خود فرزندبرگزيده است بيم دهد آنان وپدرانشان به گفتار خود، اذعان ندارند، چه سخن بزرگى (زشتى) از دهان آنان در مى آيد، جز دروغ چيزى نمى گويند».

در اين مورد نيز، روى فقد ايمان به گفتار خود، ونبوت دليل استوار بر مدعا، تكيه شده است.

٥ـ سوره مريم آيه ٣٥.

در سوره مريم پس از بيان آفرينش «مسيح» چنين مى فرمايد:

(ما كانَ للّهِ أَنْ يَتَّخِذَ مِنْ وَلَد سُبْحانَهُ إِذا قَضى أَمْراً فَإِنَّما يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ).

«شايسته خدا نيست كه فرزندى برگزيند، منزه است او، هرگاه اراده او بر وجود چيزى تعلّق گيرد، به او فرمان مى دهد «باش» او نيز موجود مى شود».

در اين آيه روى دو نكته تكيه شده است.

در آيه هاى ١١٦ـ ١١٧ سوره بقره وارد شده است يعنى:

الف:(سُبْحانَهُ): منزه است.