«آنان كه گفته اند كه مسيح خود خدا است، كفر ورزيده اند (چگونه اين سخن رامى گويند) در حالى كه خود مسيح مى گفت خدا را كه پروردگار من وپروردگار شما است بپرستيد؟ هر كسى براى خدا شرك قرار دهد، خدا بهشت را بر او حرام كرده وجايگاه او آتش است وبراى ستمگران يارى نيست».

مضمون آيه از دو چيز تركيب يافته است، بخشى از آن مدعاى آنان را مطرح مى كند آنجا كه مى فرمايد:

(لَقَدْ كَفَرَ الَّذِينَ قالُوا إِنَّ اللّهَ ثالِثُ ثَلاثَة).

بخش ديگر با روشن ترين بيان آن را باطل مى سازد ومى فرمايد: آن كسى كه شما براى الوهيت او سينه مى زنيد، خود را بنده خدا مى دانسته وهمگان را به پرستش خداى يگانه دعوت مى كرد، وحيات حضرت مسيح بر اين گواهى مى دهد.

برخى ازمفسران مى گويند اين آيه ناظر به گروهى از مسيحيان است به نام «يعقوبيه» كه مسيح را خود خدا مى دانستند، نه يكى از اقانيم سه گانه ونه فرزند خدا.[١]

هيچ بعيد نيست كه در ميان مسيحيان آن روز چنين نظريه اى يعنى اعتقاد به خداى يگانه متجسم در مسيح، وجود داشته است ولى در عين حال ممكن است اين عقيده رويه ديگر شرك دوم باشد كه هم اكنون به صورت اقانيم سه گانه، واصالت سه ذات در مقام الوهيت، به نامهاى (خدا، ومسيح وروح القدس) مطرح مى گردد واز آن به «تثليث در توحيد» نام مى برند، واگر واقعيت اين دو شرك يكى باشد، طبعاً بايد، شرك نخست را «توحيد در تثليث» و شرك دوّم را «تثليث در توحيد» واعتقاد به الوهيت عيسى واينكه او خدا است با تثليث در الوهيت از نظر آنها

[١] انّ اللّه اتحد بالمسيح اتّحاد الذات فصار شيئاً واحد و صار الناسوت لاهوتاً. مجمع البيان، ج٢، ص ٢٢٨. شيخ طوسى در تبيان، گويندگان به الوهيت مسيح را، اهل تثليث نيز مى داند، تبيان، ج٢، ص ٥٨٧.