«به زودى برخى از ابلهان از مردم مى گويند: چه چيز آنان را از قبله اى كه بر آن نماز مى گزاردند برگردانيد؟ بگو مشرق ومغرب از آن خدا است، هركس را بخواهد به راه راست راهنمايى مى كند».

جمله (ما وَليّهُمْ...) بيانگر اعتراضى است كه پس از اندى از يهود شنيدهشد.

جمله (قُلْ للّهِ الْمَشْرِقُ...) يادآور يك اصل كلى است وآن اينكه وجود خدا پيراسته از زمان ومكان است توجه به هر نقطه اى از نقاط جهان، توجه به خدا است واگر نقطه خاصى به عنوان قبله تعيين مى گردد، به خاطر مصالح اجتماعى است نه اينكه وجود خدا به آن نقطه محدود مى باشد; بنابر اين نمازگزاردن به بيت المقدس توجه به خدا است، نماز بر كعبه نيز توجه به خدا است.

٢ـ (وَكَذلِكَ جَعَلْناكُمْ أُمَّةً وَسَطاً لِتَكُونُوا شُهَداءَ عَلَى النّاسِ وَ يَكُونَ الرَّسُولُ عَلَيْكُمْ شَهيداً وما جَعَلْنَا الْقِبْلَةَ الَّتي كُنْتَ عَلَيْها إِلاّ لِنَعْلَمَ مَنْ يَتَّبِعُ الرَّسُولَ مِمَّنْ يَنْقَلِبُ عَلى عَقِبَيْهِ وَ إِنْ كانَتْ لَكَبِيرَةً إِلاّ عَلَى الَّذينَ هَدَى اللّهُ وَ ما كانَ اللّهُ لِيُضيعَ ايمانَكُمْ إِنَّ اللّهَ بِالنّاسِ لَرَؤفٌ رَحيمٌ) ( بقره/١٤٣).

«همان طور كه خداوند شما را هدايت كرد، شما را امت ممتاز و نمونه قرار داد، كه برمردم شاهد و گواه باشيد، پيامبر نيز بر شما شاهد وگواه باشد.قبله قرار نداديم، آنچه را كه قبلاً بر آن بوديد، جز براى تميز وجدا گشتن افراد مطيع و فرمانبر از افراد مخالف ومرتجع به عصر جاهلى، وخداوند ايمان (اعمال) شما را ضايع نمى كند، خداوند به مردم رؤوف ومهربان است».

در اين آيه به نكاتى كه برخى از آنها مربوط به مسئله تعدد قبله است اشاره شده است:

الف: امّت اسلامى امّت ممتاز ونمونه است (أُمَّةً وَسَطاً).