٢ـ يادآور مى شود كه مشركان منتقد، ناهيان خرما خورده اى هستند كه قتل انسانى را در ماه حرام دستاويز قرار داده اند، در حالى كه خود آنان به جرايم بس بزرگى دست زده اند مانند:

الف: (صَدٌّ عَنْ سَبِيلِ اللّهِ): جلوگيرى از راه خدا ومانع شدن از گرايش مردم به آيين او.

ب: (كُفْرٌ بهِ): كفر ورزيدن به خدا، وترك عبادت او وبه جايش پرستش مخلوق او.

ج: (وَ الْمَسْجِدِ الْحَرامِ): بستن راه مسجد الحرام وجلوگيرى از ورود مسلمانان به مسجد.

د: (وَ اِخْراجُ أَهْلِهِ مِنْهُ): بيرون كردن ساكنان آن به جرم ايمان آوردن به خدا، حرمى كه همه انسانها حتى حيوانات و پرندگان در آنجا مصونيت دارند.

اين چهار عمل، خود گناه بزرگى است، چگونه اعمال زشت خود را فراموش كردند وبه بهره بردارى از يك عمل اتّفاقى روى آورده اند.

هـ: (وَ الْفِتْنَةُ أَكْبَرُ مِنَ الْقَتْلِ): ايجاد محيط نامساعد براى ايمان، وتشويق به كفر، وتحت فشار قرار دادن مردم حقيقت جو كه به بت پرستى بازگردانند، از قتل يك انسان بالاتر است.

به عبارت ديگر، گروه اعزامى يك بار دچار بى انضباطى شدند يعنى انسانى را كشته دو نفر را به اسارت گرفته ومالى را ضبط كرده اند وپيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)ديه مقتول را پرداخت وهر دو اسير را آزاد ساخت، ولى گروه مشرك پيوسته مصدر اين اعمال