وتأخير در آن مايه آسيب بينى احترام «حرم» امن الهى بود. ولى سرانجام تصميم گرفتند كه به هدف خود جامه عمل بپوشانند. ودر نتيجه رئيس كاروان «عمرو حضرمى» به تير «واقد تميمى» از پاى در آمد، دو نفر از اعضاى آن به نامهاى «عثمان» و«حكم» به اسارت در آمدند ويك نفر به نام «نوفل» از معركه گريخت وگروه اكتشافى با دو اسير و كالاهاى [١] ضبط شده كاروان وارد مدينه شدند و جريان را به حضرتش عرض كردند.

احترام چهار ماه ريشه آسمانى دارد

قرآن به نوعى اشعار مى دارد كه حرمت اين چهارماه (رجب وذى القعده و وذى الحجه ومحرم) ريشه آسمانى دارد وحرمت آنها را جزء آيين استوار مى خواند چنان كه مى فرمايد:

(إِنَّ عِدَّةَ الشُّهُورِ عِنْدَاللّهِ إِثْنا عَشَرَ شَهْراً فِي كِتابِ اللّهِ يَوْمَ خَلَقَ السَّمواتِ وَ الأَرْضَ مِنْها أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ ذلِكَ الدِّينُ القَيِّمُ فَلا تَظْلِمُوا فِيهِنَّ أَنْفُسَكُمْ) (توبه/٣٦).

«شماره هاى ماهها نزد خدا دوازده ماه است كه در كتاب خدا روزى كه آسمانها وزمين را آفريد قيد شده است، چهار ماه از آن، ماه حرام است اين است دين استوار، خويشتن را در آن ماهها ستم مكنيد.

جمله (ذلِكَ الدِّينُ القَيِّمُ) پس از جمله (مِنْها أَرْبَعَةٌ حُرُمٌ)اشاره به اين است كه احترام اين چهار ماه، بخشى از آيين استوار الهى است، و تشريع آن مربوط به خدا است نه به جامعه عرب جاهلى.

ظاهر آيه، نظريه معروفى را در علت تحريم جنگ در اين چهار ماه، تأييد نمى كند وآن اينكه چون ملّت عرب پيوسته با هم در جنگ و نبرد بودند و اين كار سبب شده بود كه كشاورزى وتجارت آنان به كلى نابود شود، لذا تصميم گرفتند كه جنگ را در چهارماه به كلى حرام اعلام كنند تا افراد آزادانه به رفت وآمد در ميان قبايل

[١] شيره و چرم.