مسلمانان) روى خود را به آن سمت برگردانيد، وآنان كه كتاب داده شده اند، مى دانند كه فرمان تغيير قبله فرمان صحيح واستوار از جانب پروردگارشان است وخداوند از كارهاى ايشان آگاه است».

تفسير آيات

پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم) در سال دهم بعثت در شبهاى يازدهم ودوازدهم بيتوته در منى با «اوسيان» و«خزرجيان» پيمان بست كه حضرتش، آهنگ مدينه كند، وهر دو گروه دفاع از جان او را برعهده بگيرند، درست سه ماه بعد، رسول گرامى در دوازدهم ربيع الأوّل، روز دوشنبه، به سرزمين «قبا» كه حومه مدينه به شمار مى رفت، گام نهاد، وبر قبيله «بنى عمرو بن عوف» كه تيره اى از اوس بودند وارد شد، وپيش از پيامبر، ديگر پيشاهنگان مهاجرت از مكّه، بر اين قبيله وارد شده ومورد پذيرايى قرار گرفته بودند وسه روز بعد يعنى در نيمه همان ماه، على با گروهى از «فواطم» به پيامبر پيوست[١] وپيامبر در مدّت اقامت چهار روزه خود، بناى مسجدى را به نام مسجد«قبا» پى ريزى كرد، و روز بعد آهنگ مدينه نمود.

در شأن وعظمت معنوى اين مسجد همين بس كه قرآن آن را به اين شيوه توصيف مى كند ومى فرمايد: (لَمَسْجِدٌ أُسِّسَ عَلَى التَّقْوى مِنْ أَوَّلِ يَوْم أَحَقُّ أَنْ تَقُومَ فيهِ فيهِ رِجالٌ يُحِبُّونَ أَنْ يتَطهَّروا وَ اللّهُ يُحِبُّ المُطَّهِّرينَ)(توبه/١٠٨).

«مسجدى كه از روز نخست بر تقوى وپرهيزگارى بنا شده، شايسته است كه در آنجا براى نماز بايستى، در اين مكان مردانى است كه مى خواهند مهذّب وپاكيزه شوند، وخداوند افراد پاكيزه را دوست دارد».

«يعقوبى» مى نويسد: علّت اينكه پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)سرزمين «بنى عمرو بن عوف» را به سرعت ترك كرد، اين بود كه افرادى از اين قبيله هنوز بر آيين بت پرستى بودند وبه هنگام شب به خوابگاه پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)سنگ پرتاب مى كردند، از اين جهت پيامبر آن

[١] امتاع الأسماء مقريزى، ص٤٨.