٢ـ (فَسَخَّرْنا لَهُ الرِّيحَ تَجْرِي بِأَمْرِهِ رُخاءً حَيْثُ أَصابَ)(ص/٣٦):«ما باد را در اختيار او قرار داديم كه نرم و آهسته هر جا كه او مى خواست، حركت مى كرد».

و هرگز ميان دو آيه (از نظر قلمرو باد وكيفيت آن) تضادّى وجود ندارد، زيرا به حكم مفاد هر دو آيه هر دو نوع باد در اختيار او بود ويادآورى باد تند در آيه نخست به عنوان ذكر فردِ مهم مى باشد وهمچنين يادآورى خصوص اراضى شام از آن نظر است كه آن اراضى مقر حكومت سليمان به شمار مى رفت.

در آيه سوّم سرعت حركت باد را بيان مى كند ومى فرمايد:

٣ـ (وَلِسُلَيْمانَ الرِّيحَ غُدُوُّها شَهْرٌ وَ رَواحُها شَهْرٌ)(سبا/١٢).

«براى سليمان باد را تسخير كرديم، كه مقدار حركت نيمروز آن به اندازه يك ماه ونيمروز دوّم آن نيز به همان اندازه (يك ماه) بود». يعنى او به وسيله باد در يك روز مسافتى را طى مى كرد كه وسائل نقليه آن روز، آن را در ظرف دو ماه طى مى كردند اگر وسائط نقليه در آن زمان، هر روز مسافتى به اندازه هشت فرسخ، طى مى كرد ودر نتيجه در ظرف دو ماه مسافت ٤٨٠( ٤٨٠=٦٠ × ٨) فرسنگ را طى مى نمود، سليمان همين مسافت را در ظرف يك روز با آن وسيله خدادادى طى مى كرد.

برخى از پيشداوران كه چشم ديدن معجزات وكرامتهاى پيامبران را ندارند، آيات به اين روشنى را، تأويل كرده وهمگى را مربوط به استفاده سليمان از نيروى باد در مسائل مربوط به كشاورزى وتلقيح گياهان وتصفيه خرمنها وحركت كشتيها دانسته اند، به گواه اينكه، سرزمين شام، سرزمين زراعى است وقسمت مهمّ آن در ساحل درياى مديترانه قرار دارد.

چنين تفسيرى، علّتى جز وحشت از ديرباورى غرب زدگان نسبت به اعجاز و كرامت ندارد، و در نتيجه سراپا تفسير به رأى است.

زيرا اوّلاً: اگر مقصود بهره بردارى در امور كشاورزى وكشتيرانى باشد، اين كار اختصاص به سليمان ندارد وهمه مردم از اين نعمت الهى در اين موارد بهره