در پايان، توجه علاقمندان را به نكته اى جلب مى كنيم: ظاهر آيه اين است كه فاعل وآورنده معجزه، نفس نبوى است، ولى او در بهره بردارى از اين قدرت نياز به اذن الهى دارد كه بدون اذن او كارى صورت نمى پذيرد واين اصل در تمام اعصار ودر باره تمام پيامبران حاكم بوده است چنانكه مى فرمايد:(وَما كانَ لِرَسُول أَنْ يَأْتِيَ بِ آيَة إِلاّ بِاِذْنِ اللّهِ)(رعد/٣٨): «ممكن نيست هيچ پيامبرى معجزه اى بياورد مگر به اذن خدا».

با اين بيان مى توان بر مفاد بسيارى از آيات كه در اين مورد فرود آمده، دست يافت. آياتى كه دستاويز برخى از منكران اعجاز قرار گرفته وخواسته اند بگويند كه پيامبر گرامى(صلى الله عليه وآله وسلم) جز قرآن معجزه اى نداشته است.

وما درباره اين نوع از آيات در كتاب راز بزرگ رسالت صفحات ٤١٥ و٤٨٥ سخن گفته ايم. افرادى كه بخواهند بر مجموع اين آيات واهداف آنها واقف شوند، بخشهاى نوزدهم وبيستم اين كتاب را مطالعه نمايند.